Αυτός ο τόπος χρειάζεται μια καλή φυσική καταστροφή

Αυτός ο τόπος χρειάζεται μια καλή φυσική καταστροφή” είχε πει ο καντινιέρης στο Κοράκι, μια απίστευτη ταινία περασμένης δεκαετίας.

Αυτή η ατάκα έχει κολλήσει στο κεφάλι μου από τότε και όσο περνά ο καιρός, διαπιστώνω πως είχε δίκιο ο συγκεκριμένος αδιάφορος χαρακτήρας.

Όντως, αυτός ο τόπος χρειάζεται μια φυσική καταστροφή.

Οι άνθρωποι έχουμε πολλά, πολλά υλικά, πολλά αγαθά, απείρως περισσότερα από όσα χρειαζόμαστε για να ζήσουμε.

~~

Έχουμε μια στέγη πάνω από το κεφάλι μας, αλλά παραπονιόμαστε επειδή δε μπορούμε να κάνουμε διακοπές δύο μήνες. Το καλοκαίρι. Ή όχι μόνο το καλοκαίρι.

Έχουμε κάθε μεσημέρι φαγητό και νερό στο τραπέζι μας, αλλά νευριάζουμε επειδή δε μπορούμε να αγοράσουμε καινούργιο αυτοκίνητο.

Έχουμε φως κατά τη διάρκεια της νύχτας και μπορούμε να χαζέψουμε στα πολύχρωμα κουτιά μας, αλλά μας ενοχλεί ότι δεν υπάρχει δορυφορική να παρακολουθήσαμε ότι συμβαίνει στα ξένα.

Και υλικά αγαθά, μόνο υλικά αγαθά, παντού γύρω μας υλικά αγαθά. Σα μια ψιθυράδα να περιφέρεται στο λαβύρινθο μας λέγοντας τη φράση αυτή συνεχώς.

~~

Πάρε καινούριο καναπέ, ο παλιός σου ξέβαψε. Πάρε και ασορτί τραπεζαρία για να έχεις να φας το τίποτα που σου περισσεύει αν αγοράσεις και καναπέ αλλά και τραπεζαρία.

Πέτα την παλιά σου τηλεόραση, είναι ογκώδης και δε βολεύει στο σαλόνι. Πάρε μια από τις καινούργιες, τις έξυπνες, να είναι και πάνω από πενήντα ίντσες να χαζεύεις σε μεγαλύτερο κάδρο.

Πάρε και μια κονσόλα να έχεις να παίζεις μήνες ολόκληρους ενώ παριστάνεις πως ζεις και κάνεις τον ευτυχισμένο.

Ρούχα εκτός μόδας φοράς ακόμη; Ασυγχώρητο εμπρός για τα μαγαζιά, στον πληθυντικό. Αν πας για ρούχο βέβαια, θες και το παπούτσι – πάρε και το παπούτσι.

Γέμισε ένα σπίτι με άχρηστη σαβούρα γιατί σου είναι χρήσιμη, γέμισε το κενό σου με άυλα πράγματα.

Με υλικά αγαθά.

~~

Αχαριστία, αυτή είναι η απάντηση στην ερώτηση που έκανα κάποτε στο σπάταλο εαυτό μου και μου απάντησε.

Η ερώτηση ποιά ήταν;

Η ακόλουθη:

“Τί σου συμβαίνει και συνεχίζεις να προσπαθείς να δείξεις χαρούμενος μέσα από μια ανεξέλεγκτη κραιπάλη και σπατάλη;

Τί σε εμποδίζει στο να είσαι ευτυχισμένος με τα απαραίτητα που χρειάζεσαι αλλά χρειάζεσαι και περιττά που στην ουσία είναι άχρηστα;”

~~

Από φύση είμαστε αχάριστα όντα, δε μας φτάνει το είδη υπάρχον, θέλουμε τα πάντα.

Θέλουμε όσα δε χρειαζόμαστε και όταν δίνουμε τα πάντα για να τα αποκτήσουμε, τα παρατάμε.

Ξεχνάμε πως μια βόλτα σε ένα πάρκο, μόνος του ο καθένας ή με παρέα, είναι μια πραγματική ευλογία. Ξεχνάμε πως ένα ποτήρι με νερό κάποιο καλοκαιριάτικο μεσημέρι, είναι πλούτος.

~~

Το χαμόγελο καθρεφτίζει την ψυχή, καθρεφτίζει τη διάθεση και την καλοσύνη κάποιου που θα το χαρίσει σε συνάνθρωπο του και θα το μεταδώσει.

Τη χαρά του θα μεταδώσει.

Αν η χαρά προέρχεται από μια καινούργια αγορά του οποιουδήποτε άχρηστου προϊόντος δεν είναι πραγματική χαρά και το χαμόγελο χάνει τη σημασία του.

Η βάση για την καταστροφή του ανθρώπινου είδους και τον αλληλοσπαραγμό του είναι πλέον αυτό:

Γιατί εσύ έχεις και μπορείς να έχεις το περισσότερο με το κάτι παραπάνω ενώ εγώ όχι.

Θέλω ότι έχεις κι ακόμη περισσότερα.

Στο σημείο μηδέν που θα φτάσει η κατάσταση, κι ας έχουμε την τρομακτικότερη οικονομική ύφεση των τελευταίων ετών, δεν υπάρχει σωτηρία με τέτοια σκεπτικά.

Οπότε θα διορθώσω τον καντινιέρη που ανάφερα στην αρχή: Δε θέλει μόνο αυτός ο τόπος μια φυσική καταστροφή αλλά ο πλανήτης ολόκληρος.

Κι όποιος επιβιώσει ας οικοδομήσει έναν καλύτερο κόσμο, έναν κόσμο που έπρεπε να είχαμε φτιάξει εμείς αλλά αποτύχαμε.

~~

~~

Μοιραστείτε το:

Όταν το κουμπί πατούμε - θέλουμε να εγγραφούμε

...για να δέχομαι τα κείμενα στα εισερχόμενά μου.

Δεν ενοχλούμε. Κείμενα γράφουμε. Μια εγγραφή για εσένα, μια ελπίδα για εμάς