Ψυχραιμία, Μάσκα και Κορώνα

Ψυχραιμία, Μάσκα και Κορώνα

“Και ρώτησε κάποιος ανόητος ένα σοφό: Σοφέ, γιατί οι άνθρωποι όταν ξεκινάν να ακούν, σταματούν να σκέφτονται; Και ο σοφός του απάντησε: Εσύ γιατί σταματάς να σκέφτεσαι όταν με ακούς να σου μιλάω;” Εντάξει, δεν είμαι και ο Μπουκόφσκι ή ο Ουγγώ, αλλά ένα απόφθεγμα το έβγαλα. Δε θα μπορούσε να σταθεί σε ένα ποστάρισμα…

Γκρίνια του Θείου – Vol.5

Γκρίνια του Θείου – Vol.5

Τέτοιες ώρες το αφεντικό με αφήνει να εκφραστώ. Είναι που δεν έχει έμπνευση για κάποιο βαρύγδουπο κείμενο, είναι που δε μπορεί να βάλει σε μια τάξη τη σκέψη του, είναι που έχει κλειστεί σε ένα δωμάτιο για δύο μήνες με τα βασικά για να μην πεθάνει μόνο, δεν ξέρω.   Αυτό που ξέρω είναι ότι μου έδωσε το…

Γκρίνια του Θείου – Vol.4

Γκρίνια του Θείου – Vol.4

Καιρό έχουμε να τα πούμε, ή μάλλον να τα γράψουμε. Χρησιμοποιώ την ατάκα του Κωστικόθορα, θα καταντήσω σαν και τα μούτρα του στο τέλος. Πενήντα χρονών από τα είκοσι του με μηδέν αισιοδοξία για το οτιδήποτε, ούτε καν για τη μίζερη ζωή του. Ναι, θα μου πεις, είναι ήδη μίζερη. Πώς διάολο να νιώσει ο…

Γκρίνια του Θείου – Vol.3

Γκρίνια του Θείου – Vol.3

Γρήγορο update: άυπνος για μια μέρα ολόκληρη, καφές και μπύρες έχουν αρχίσει να ρέουνε στις φλέβες αντί για αίμα και το φαγητό της μάνας μου σαπίζει στο ψυγείο εδώ και κανένα δεκαήμερο. Όλα καλά, στο τέλος θα νικήσουμε. «Να σε δώσω ένα χαστούκι γεμάτο με όλη την παλάμη στα μαγούλια να σε πω εγώ, σιχαμένε»…

Γκρίνια του Θείου – Vol.2

Γκρίνια του Θείου – Vol.2

Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια. Και γκρίνια. Από την ώρα. το λεπτό, την στιγμή που τέλειωσε και η τελευταία γιορτή του δεκαπενθήμερου, του Αϊ-Γιαννιού, επανερχόμαστε στην πρωτογονική μας φάση. Πάνε οι μέρες οι Άγιες, πάνε και οι αργίες. Πάει το ραχάτι, πάει η υπερκατανάλωση σε αλκοόλ και φαγητό, πάει η δικαιολογία του ξενυχτιού. Και επανέρχεται και πάλι…

Γκρίνια του Θείου – Vol.1

Γκρίνια του Θείου – Vol.1

Ξύπνησα μέσα στα λευκά για άλλη μια φορά. Όχι τα κελιά, τα τοπία τα λευκά. Τα χιονισμένα ρε παιδί μου. Εφέτος μας έχει ευλογήσει ο πανάγαθος, τίγκα στις λευκές μέρες. Και κορόιδευαν οι εγκάθετοι οι κερατάδες, αλλά τους τα βάλαμε τα γυαλιά, αφού πρώτα βάλαμε εμείς τα σκουφιά και τα γάντια. Τι κωλόκρυο είναι τούτο…