Metal – Για πάντα μία παρεξηγημένη μουσική

Η Metal μουσική διχάζει τους ανθρώπους από το 1980 μέχρι και σήμερα. Ο σκληρός ήχος της, οι μπάντες της τότε δεκαετίας και η αισθητική τους, έστρεψαν αρκετό κόσμο εναντίον της.

Και μιλάμε βέβαια για της “μεγαλύτερης ηλικίας κόσμο.” Τους παππούδες μας δηλαδή.

~~

Ειδικά στη χώρα μας, στην οποία ο συντηρητισμός επικρατεί ακόμη και σήμερα, το να ακούς Metal δεν ήταν κάτι το εύκολο.

Αν σε ενδιέφερε βέβαια ο κοινωνικός σου περίγυρος. Αν όχι, απλά άκουγες την αγαπημένη σου μουσική και δεν έδινες δεκάρα για το τί θα πει ο οποιοσδήποτε.

Συνέχιζες τη ζωή σου κι άφηνες όσους δεν είχαν ζωή να ασχολούνται μαζί σου και με τη μουσική σου.

Από αφηγήσεις μεγαλύτερων φίλων οι οποίοι ανδρώθηκαν τη δεκαετία στην οποία η Metal μεσουρανούσε, έχω καταλάβει ότι:

τότε αρκούσε το μακρύ μαλλί, τα μαύρα ρούχα, οι μπλούζες των Maiden για να σε δακτυλοδείξει η κοινωνία και να σε αποκλείσει.

Σε αυτό δεν έχουμε αλλάξει και πάρα πολύ, είναι η πικρή αλήθεια, ακόμη και σήμερα.

~~

Αν σκεφτούμε επίσης ότι παγκοσμίως η δεκαετία του ’80 ήταν πιο χαλαρή κι ελεύθερη όσον αφορά την αισθητική και το καινούργιο, αποτυγχάνουμε από τότε.

Ένα νέο κύμα μουσικής επανάστασης γεννιέται σε παγκόσμια κλίμακα και έχει σκοπό να παρασύρει ολόκληρο τον κόσμο.

Ολόκληρο; Όχι.

Μια μικρή χώρα αντιστέκεται και θα αντιστέκεται για πάντα στο οτιδήποτε καινούργιο και διαφορετικό των συνηθειών της.

Ναι, η Ελλάδα μας είναι αυτή.

~~

Metal τότε σήμαινε: ναρκωτικά, σατανισμός, αποβλάκωση, διαστρέβλωση των ηθών. Όλοι όσοι ξεκινήσαμε πιτσιρικάδες να ακούμε Metal, ακούσαμε κάποιες παραπλήσιες κουβέντες με τις παρακάτω:

“Τόσο ωραία μουσική έχουμε στην Ελλάδα, αυτόν τον θόρυβο τί θες και τον ακούς;

Άκου τα ωραία μας τα παραδοσιακά τραγούδια, άκου αυτά τα καινούργια που ακούνε και στα μαγαζιά.

Να ο κόσμος, ουρές κάνει για να μπει μέσα κάθε βράδυ. Αυτά που ακούς εσύ ποιός τα ξέρει;”

Και η θεία που γκρινιάζει έτσι να μιλάει για τους Metallica. Για αυτούς:

~~

~~

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι τέτοιες απόψεις συνεχίζουν να υπάρχουν και σήμερα.

Παρά το διαδίκτυο, όπου οι πληροφορίες πλέον ταξιδεύουν με ταχύτητες άπιαστες.

Παρά τις τόσες συναυλίες και εκδηλώσεις στις οποίες μπάντες της Metal πρωτοστατούν.

Παρά τον όποιο διάλογο επιχειρεί κάποιος που γνωρίζει παραπάνω τη μουσική με αυτούς τους ανθρώπους, με αυτές τις απόψεις.

Όμως γιατί συμβαίνει αυτό;

~~

Τί  είναι αυτό που κάνει ακόμη και σήμερα άτομα κάτω των Τριάντα να έχουν την ίδια στρεβλή άποψη για τη Metal μουσική;

Η άγνοια, η άρνηση της πραγματικότητας, η αιτία να βρουν ένα χώρο για να έχουν να βρίζουν και να κατηγορούν;

Το μουσικό γούστο αποκλείεται να είναι, επειδή όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω το 99% δεν έχει ακούει ποτέ του Metal. Ποτέ όμως.

Κατέληξα να πιστεύω πως η αιτία είναι μια και μοναδική. Είναι η ίδια με εκείνη του 1980.

Ο συντηρητισμός, ο οποίος βρίσκεται βαθιά ριζωμένος στην ελληνική κοινωνία.

~~

Πρόσφατα παραδείγματα με ακυρώσεις συναυλιών μάς το θύμισαν αυτό.

Εν έτει 2019 ακυρώθηκε συναυλία Metal συγκροτήματος επειδή η ηθική κάποιων ανθρώπων πληγώθηκε.

Όμως η Metal είναι απλά μουσική. Είναι μια πολύ ωραία μουσική, ένα από τα είδη που αγαπήθηκαν και ακολουθούνται από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Γίνεται όλοι αυτοί οι άνθρωποι να έχουν παραδοθεί σε δυνάμεις του σκότους; Γίνεται όλοι αυτοί οι άνθρωποι να μη γνωρίζουν τί ακούν;

~~

Τώρα θα πει κάποιος ότι επειδή είναι περισσότεροι, δε σημαίνει ότι έχουν και δίκιο.

Ναι, αυτό ισχύει σαν γενική ιδέα, οι περισσότεροι που ανήκουν κάπου, δε σημαίνει ότι κάνουν και το σωστό. Αλλά ένα τέτοιο παράδειγμα δίνεται για μια πολιτική οργάνωση, ένα κόμμα, μια ομάδα.

Όχι για τη μουσική.

Κλείνοντας, θα ήθελα να παρακαλέσω όσους κατηγορούν τη Metal και δεν έχουν ιδέα για αυτήν, να της δώσουν μια ευκαιρία.

Υπάρχουν μουσικά διαμάντια και καλλιτέχνες οι οποίοι αξίζουν να ακουστούν από όλους μας.

Ίσως να βρει ένας, ή μπορεί και δύο ένα συγκρότημα που θα του προκαλέσει το οποιοδήποτε συναίσθημα.

Θα προτείνω το παρακάτω κομμάτι, ένα από τα αγαπημένα μου της συγκεκριμένης μουσικής.

Κι όποιος θέλει, αν θέλει, ας θέσει ένα δικό του μπούσουλα κι ας βυθιστεί στη μαγεία της Metal μουσικής.

~~

Μοιραστείτε το:

Similar Posts

  • Όσοι δεν κλαίνε παθαίνουν Αδιαφορία

    Δε θα βγουν πολλές λέξεις. Ποτέ δε βγαίνουν πολλές λέξεις όταν θέλεις να πεις και να γράψεις αρκετά. Ποτέ δε βγαίνουν πολλές λέξεις όταν θες να ασχοληθείς με την πραγματικότητα. Ειδικά με μια πραγματικότητα σαν και τη δική μας.   Αυτή την όμορφη εξωπραγματική ζωηρή παραίσθηση την οποία ονομάζουμε καθημερινή επιβίωση στο πολυσύμπαν Ελλάς.  

  • Κάπνισα κι εγώ Φτηνά Τσιγάρα

    Υπήρξα κι εγώ άνθρωπος που κάπνιζε για ένα διάστημα Φτηνά Τσιγάρα. Θα πει όποιος δεν καπνίζει, σιγά τη διαφορά που έχουν. Θα πω σε αυτόν που δεν καπνίζει και εκφράζει άποψη:«Έχουν διαφορά αδερφέ».

    Τα Φτηνά Τσιγάρα είναι δακτυλοδεικτούμενα. Τα αγοράζουν όσοι δεν έχουν αρκετά ψιλά στο πορτοφόλι τους για να πάρουν τα άλλα, τα επώνυμα. Να πιουν το χαρμάνι το αμερικάνικο και να φυσήξουν τον καπνό τον εισαγόμενο.

  • Στο κατώφλι σου

    Το δωμάτιο σου είναι γεμάτο, παρότι δεν υπάρχει μέσα του τίποτα πια. Μόνο οι τοίχοι, τα γαμημένα τα τέσσερα τα ντουβάρια που κλεινόσουν τον τελευταίο καιρό. Συνέχεια έλεγες ότι θέλεις να μείνεις για λίγο μόνη σου, να ηρεμήσεις, να «βάλεις τα πράγματα σε μια σειρά»  με κλειστά τα μάτια σου. Κι έπειτα βούλιαζες μέσα σε…

  • Πάμε πόλεμο; Μπα

    Πάμε ρε μαλάκες να δώσουμε σκαμπίλια και κλοτσές στους γείτονες που μας κουνιούνται. Πάμε να πάρουμε πίσω τα παιδιά μας, πάμε να σκάσουμε και ένα ανάποδο μπάτσο στον ηγέτη της πορδής που έχουν, πάμε να πάρουμε και την Πόλη άμα λάχει. Γενικά πάμε να τους βάλουμε τα δυο ποδάρια σε ένα τσαρούχι. Ελληνικά και πατριωτικά….

  • Αστικό λεωφορείο το καλοκαίρι

    Καλοκαίριασε. Ειδησάρα σε λέω. Για όσους χρησιμοποιούν μέσα μαζικής μεταφοράς και ταλαιπωρίας, σήμανε και το ξεκίνημα της ανάβασης τους Γολγοθά. “Ω ρε πούστη”, φωνάζει η φωνή της λογικής και της συνείδησης. Από τέλη του Μάη έως και τον Σεπτέμβριο περίπου διαρκεί η ανάβαση και πολλοί συνάνθρωποι βιώνουν έντονα συναισθηματικές στιγμές μέσα σε: λεωφορεία – τρόλεϊ…

  • | |

    Cliff Burton Day – Throwback

    Η συνεισφορά του Cliff Burton στα πρώτα άλμπουμ των Metallica είναι γνωστή σε όλους του φίλους της μπάντας. Όλο το ξεκίνημα, όλος ο ήχος, όλο το αγνό thrash-metal των τριών πρώτων δίσκων είχε την υπογραφή του. Σαν το επίσημο “Νούμερο Δύο” της μπάντας. Ίσως αν το βαν τελικά δεν έφευγε από το δρόμο και δεν…