Ένα γράμμα από το Βίτσι

Μάνα, 

Έχει πιάσει ήδη κρύο. Είμαστε μια εβδομάδα, σχεδόν, στο ίδιο μέρος. Ο Λοχαγός λέει ότι δε θα κινηθούμε μέχρι να πάρει το σήμα από την Αθήνα.

Εδώ πρέπει να βραδιάζουμε και να μερώνουμε, και ποιος να του πει και τίποτα;  

Ψωμί έχουμε ακόμη, ευτυχώς μπήκανε προχθές δυο άτομα σε ένα  χωριό, είχανε πάει για εξόρμηση και ενέδρα.

Δε ξέρω σε ποιο, δε μπόρεσαν να μου πούνε, και τα δυο τα παιδιά είναι από κάτω. Δεν είναι από τα δικά μας τα μέρη.

Ο Λοχαγός είπε ότι όταν τελειώσει ο πόλεμος, θα τους περάσει στρατοδικείο. Είχανε αποστολή και την παράτησαν. 

Ανάγνωση κειμένου » “Ένα γράμμα από το Βίτσι”

Σε κόσμο για λίγους δε χωράει κανείς

Η νύχτα προσφέρει ευκαιρίες για ατελείωτες ονειροπολήσεις. Όταν συνοδεύεται από αλκοόλ και τσιγάρο, οι ατελείωτες ονειροπολήσεις πραγματικά δεν τελειώνουν.

“Για αυτό είναι ατελείωτες ηλίθιε, αυτό σημαίνει η έρμη η λέξη. Ότι κάτι, ότι το οτιδήποτε δεν τελειώνει.”

Σκάσε εσύ, κανείς δε σε ρώτησε, κανείς δε ζήτησε τη γνώμη σου. Αλλά έχεις δίκιο.

Πραγματικά.

Σε τέτοιες νύχτες που προσφέρονται για τη μοναδική διέξοδο από το αδιέξοδο μας, τις ονειροπολήσεις, δεν είμαστε μόνοι. Είμαστε με παρέα, συνήθως τη δική μας ή εκείνη που κάποτε ήταν δική μας.

Κάπως έτσι, περνώντας οι ώρες, οι ονειροπολήσεις σταματούν και τη θέση τους παίρνουν οι διαφορετικές πραγματικότητες του καθενός.

Έτσι λοιπόν, μια τέτοια νυχτιά με αλκοόλ να τρέχει μαζί με το αίμα ένα μαραθώνιο στις φλέβες, πιάσαμε μια από εκείνες τις συζητήσεις που πουθενά δεν οδηγούν.

Όσες φορές και να τις ξεκινήσεις και να τις τελειώσεις.

Ανάγνωση κειμένου » “Σε κόσμο για λίγους δε χωράει κανείς”