Πόσο ακόμη μέχρι να σπάσεις

Σου φαίνονται όλες οι μέρες ίδιες. Ξημερώνει, νυχτώνει, ξυπνάς, κοιμάσαι. Κάθε μέρα, όλο το μήνα, για ολόκληρο το χρόνο. Ξανά και ξανά, πάλι και πάλι. Η ίδια, αλλά ακριβώς η ίδια ζωή.

Η ρουτίνα.

Και τη ρουτίνα σου την έχεις βαφτίσει ζωή μικρέ μου, αυτό είναι. Βάφτισες τη ρουτίνα σου, ζωή. Η ζωή το άκουσε αυτό.

Και πικράθηκε.

Όχι από εσένα, εσύ έτσι κι αλλιώς άξιος μόνο για αυτό ήσουν και είσαι. Να μπαίνεις σε καλούπια, να γίνεσαι ότι ακριβώς πρέπει να γίνεις. Να φοβάσαι να κάνεις το οτιδήποτε θα σε χαρακτηρίσει.

Ανάγνωση κειμένου » “Πόσο ακόμη μέχρι να σπάσεις”