Τηλεφώνημα από μακριά ξανά

Τηλεφώνημα από μακριά ξανά

Έχω σκεφτεί αρκετές φορές να σπάσω το τηλέφωνο μου, και η σημερινή είναι η εντονότερη. Έχω το παραδοσιακό τηλέφωνο ακόμη, εκείνο με το καλώδιο, εκείνο που είναι μονίμως επάνω σε ένα παλιό ξύλινο έπιπλο στο σαλόνι. Σιχαίνομαι τα φορητά τηλέφωνα, μου θυμίζουν τα κινητά και κατ’ επέκταση την μόνιμη ενασχόληση μας μαζί τους. Είναι βράδυ,…

Ξημέρωσε μια εθνική τραγωδία

Ξημέρωσε μια εθνική τραγωδία

Δεν έχει ιστορία σήμερα. Κι ήθελα μια κι εγώ. Με πρόλαβε η πραγματικότητα. Η πρώτη φορά που αισθάνθηκα  να απειλούμαι από φωτιά ήταν το 1997. Ήταν η χρονιά που το δάσος του Σέιχ Σου στην Θεσσαλονίκη είχε γίνει στάχτη. Ήταν η χρονιά που ο μισός Κέδρινος Λόφος κάηκε. Από το μεσημέρι της 6ης Ιουλίου είχε…

Η εκκλησιά και τα βγαλμένα μάτια

Η εκκλησιά και τα βγαλμένα μάτια

Κάθε καλοκαίρι η κατάρα του πιτσιρικά που μεγαλώνει σε ένα αστικό κέντρο είναι μια: ένας μήνας στο χωριό. Ένας μήνας μακριά από τηλεόραση, από φίλους, από βιβλία, από παραλίες, από οτιδήποτε κρατά το μυαλό του πιτσιρικά απασχολημένο όλο τον χειμώνα και το μισό καλοκαίρι. Ο υποφαινόμενος ήθελε να πηγαίνει στο χωριό, η πλειοψηφία πιτσιρικάδων ανήκει…

Στη στοά των ιχνανθρώπων

Στη στοά των ιχνανθρώπων

Η πείνα είχε πάψει να τον πειράζει, ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει κάποιον καιρό νηστικός. Η δίψα ήταν εκείνο που τον ταλαιπωρούσε. Πλατάγιζε τα χείλη του προσπαθώντας να θυμηθεί τον τελευταίο Δικαστή που είχε δει, αλλά το σκοτάδι δεν βοηθούσε την μνήμη του. Σκοτάδι είχε δει άπλετο τόσο καιρό χωρίς φως, είχε κάπου στο μήνα…

Η Σχεδία δεν τους χωράει όλους

Η Σχεδία δεν τους χωράει όλους

Ένα απόγευμα στα δυτικά το καλοκαίρι ισούται με :  αέρα ανύπαρκτο, ήλιο στον Θεό,  κόσμο παντού. Πολύ κόσμο και στον κόσμο του. Αυτόματα σαν Έλληνες υπολογίζουμε : το απόγευμα τυχαίνει να είναι Κυριακή, οπότε θα πάμε για έναν καφέ κάνα τετράωρο. Το σκαμπό να έχει γίνει ένα με το σώμα, ο ιδρώτας να έχει γίνει…

Το μέλλον μας – Οδός Ελλήνων

Το μέλλον μας – Οδός Ελλήνων

Ο κοινός παρανομαστής σε όλα τα ονόματα, όλων των οδών, όλης της χώρας είναι ένας : ανήκουν σε νεκρούς. Οι ονομαζόμενοι έχουν προσφέρει στο σύνολο, έχουν προσφέρει στο έθνος με αγώνα ή έχουν προσφέρει στο κράτος με λεφτά. Αν και σε όλη την επικράτεια κατά καιρούς έχουν αφιερωθεί δρόμοι και συνοικίες ολόκληρες σε ανθρώπους που…

Δυο αράδες για Μακεδονία

Δυο αράδες για Μακεδονία

Πριν από είκοσι χρόνια περίπου έβαλα στο PlayStation το FIFA ’98, σαν γνήσιο παιδί της δεκαετίας «Χ» ήμουν ποδοσφαιρολάτρης  αλλά ήμουν και χοντρός οπότε έβγαζα τα απωθημένα μου μόνο στην οθόνη με έναν μοχλό στο χέρι. Εκεί λοιπόν, χαζεύοντας τις εθνικές ομάδες είδα μια που ονομαζόταν Macedonia, πριν είχα δει και μια που ονομαζόταν Greece….

Τηλεφώνημα από μακριά

Τηλεφώνημα από μακριά

Μεσάνυχτα χτύπησε το τηλέφωνο, πετάχτηκα αμέσως επάνω, μέσα στο σκοτάδι εντελώς μηχανικά χωρίς να το συνειδητοποιήσω  είχα ξυπνήσει τελείως και το μυαλό δούλευε στο κανονικό του. Άνοιξα το φως στο σαλόνι και πλησίασα το τραπεζάκι δίπλα στην εξώπορτα, εκεί είχα από πάντα το τηλέφωνο. Ίσως όταν ήμουν έτοιμος να φύγω  να ήλπιζα να χτυπούσε ώστε…

Η δικιά μου Ελλάδα

Η δικιά μου Ελλάδα

Σε ένα κείμενο για την δικιά μου Ελλάδα δεν ξέρω τι πρόλογος χωράει, δεν είναι ένα μυθιστόρημα αυτό που ακολουθεί, δεν είναι ρεπορτάζ, δεν είναι ένα άρθρο πικροχολίασης, δεν είναι ένα απόφθεγμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι αυτό που είναι η Ελλάδα για εμένα και ελπίζω για τουλάχιστον δυο ακόμη άτομα. Λοιπόν, Η δικιά μου…

Σμαραγδένιο όνειρο

Σμαραγδένιο όνειρο

Μόλις τέλειωσε η βάρδια. Κοίταξε το ρολόι, δυόμισι. Χωρίς καν να αλλάξει ξεκίνησε να φύγει. Δεν περνούσε ούτε δευτερόλεπτο στις ντουλάπες με όλους τους άλλους τους λεχρίτες να τον κοιτάνε και να ζέχνουν κι αυτή την μπόχα του ιδρωμένου μεσήλικα. Άφησε την κεντρική πόρτα με μια υπόνοια χαμόγελου στον φύλακα που μόλις έπιασε δουλειά και…