Μια ευχή στα πεφταστέρια

«Σταμάτα»  μουρμούρισε μέσα στον ύπνο του.

Δεν σταμάτησε.

Το σκούντημα τον ενοχλούσε για κάνα δεκάλεπτο.

Το ένιωθε και το ζούσε στην ονειροχώρα, καθώς έβλεπε πως βρισκόταν σε ένα λούνα παρκ επάνω στην μεγάλη ρόδα. Αν και γεμάτο κόσμο το πάρκο, δεν ακουγόταν κανένας ήχος.

Ούτε παιδιά να γελάνε, ούτε γονείς να βρίζουν.

Και ξαφνικά η ρόδα άρχισε να κουνιέται καθώς γινόταν σεισμός. Κι ένα αίσθημα θλίψης τον κατέκλυσε.

Πανικός γύρω, τότε άρχισαν να ακούγονται κραυγές και το κούνημα γινόταν όλο και πιο δυνατό, όλο και πιο δυνατό.

Ανάγνωση κειμένου » “Μια ευχή στα πεφταστέρια”