Χαμογέλα σε όσους σου το ζητάνε

Χαμογέλα σε όσους σου το ζητάνε

Περνάει η ημέρα και με το που πατάω το πόδι σπίτι αναρωτιέμαι πραγματικά πως την ξόδεψα. Με ποιόν τόπο ξόδεψα τις ώρες της και που έδωσα το χρόνο της. Απαντάω αμέσως στην ερώτηση μου φωναχτά, δουλειά και διαδρομή προς αυτήν. Διαδρομή προς το σπίτι μετά το τέλος της. Ίσως καμιά βόλτα σε ψιλικά και τσιγάρα…

Οι Ιδέες και οι κυνηγοί τους

Οι Ιδέες και οι κυνηγοί τους

Οι ιδέες πεθαίνουν κάθε μέρα “Η καλή ημέρα συνήθως φαίνεται από το πρωί.” Από τα ισχυρότερης σημασίας και μεγαλύτερης αλήθειας γνωμικά του σοφού ελληνικού λαού. Κι εκεί κάπου σταμάτησε η απύθμενη του σοφία, στα γνωμικά. Αν και για να πούμε και την αλήθεια, ο σοφός ελληνικός λαός ο οποίος με περισσή πυγμή ενστερνίζεται τέτοια γνωμικά,…

Αυτός ο τόπος χρειάζεται μια καλή φυσική καταστροφή

Αυτός ο τόπος χρειάζεται μια καλή φυσική καταστροφή

“Αυτός ο τόπος χρειάζεται μια καλή φυσική καταστροφή” είχε πει ο καντινιέρης στο Κοράκι, μια απίστευτη ταινία περασμένης δεκαετίας. Αυτή η ατάκα έχει κολλήσει στο κεφάλι μου από τότε και όσο περνά ο καιρός, διαπιστώνω πως είχε δίκιο ο συγκεκριμένος αδιάφορος χαρακτήρας. Όντως, αυτός ο τόπος χρειάζεται μια φυσική καταστροφή.

Ότι πολυτιμότερο: Ο Χρόνος

Ότι πολυτιμότερο: Ο Χρόνος

Ο χρόνος είναι ένα πρόσωπο στο νερό. Ο χρόνος είναι μια ιδέα για την οποία έχουν δοθεί σκληρές μάχες αλλά κανείς δεν γνωρίζει τους ήρωες που έχουν πέσει για αυτές. Ο χρόνος είναι ότι πολυτιμότερο μπορεί να χαρίσει ο άνθρωπος στον συνάνθρωπο. Για τον πιο απλό λόγο που υπάρχει και κανείς μας δεν νοιάζεται: ο…

Αστικό λεωφορείο το καλοκαίρι

Αστικό λεωφορείο το καλοκαίρι

Καλοκαίριασε. Ειδησάρα σε λέω. Για όσους χρησιμοποιούν μέσα μαζικής μεταφοράς και ταλαιπωρίας, σήμανε και το ξεκίνημα της ανάβασης τους Γολγοθά. “Ω ρε πούστη”, φωνάζει η φωνή της λογικής και της συνείδησης. Από τέλη του Μάη έως και τον Σεπτέμβριο περίπου διαρκεί η ανάβαση και πολλοί συνάνθρωποι βιώνουν έντονα συναισθηματικές στιγμές μέσα σε: λεωφορεία – τρόλεϊ…

Γιατί μας φοβίζει το Into the Wild

Γιατί μας φοβίζει το Into the Wild

Το 2007 κυκλοφόρησε μια ταινία που έμελλε να αλλάξει τις αντιλήψεις πολλών ανθρώπων για τη ζωή και τις αξίες της. Το Into the Wild βασίστηκε στο βιβλίο του Jon Krakauer το οποίο κυκλοφόρησε το 1996 με τον ίδιο τίτλο και η ιστορία του περιγράφει την πραγματική περιπέτεια του Christopher McCandless. Το βιβλίο είναι μια συνέχεια…

Πόσο ακόμη μέχρι να σπάσεις

Πόσο ακόμη μέχρι να σπάσεις

Σου φαίνονται όλες οι μέρες ίδιες. Ξημερώνει, νυχτώνει, ξυπνάς, κοιμάσαι. Κάθε μέρα, όλο το μήνα, για ολόκληρο το χρόνο. Ξανά και ξανά, πάλι και πάλι. Η ίδια, αλλά ακριβώς η ίδια ζωή. Η ρουτίνα. Και τη ρουτίνα σου την έχεις βαφτίσει ζωή μικρέ μου, αυτό είναι. Βάφτισες τη ρουτίνα σου, ζωή. Η ζωή το άκουσε…

Ήρθε η άνοιξη – Οϊμέ

Ήρθε η άνοιξη – Οϊμέ

Η άνοιξη κάνει την εμφάνιση της δειλά – δειλά. Ανησυχητικά νωρίς, κάτι που σημαίνει ότι και το καλοκαίρι θα έρθει νωρίτερα. Κάτι που σημαίνει ότι ο ήλιος θα βρίσκεται στον ουρανό περισσότερες ώρες κάθε μέρα στο άμεσο μέλλον. Κάτι που σημαίνει ότι οι μέρες θα μεγαλώσουν και τα βράδια θα γίνουν μικρότερα σε διάρκεια. Σε…

Το όρος κι ο Χρόνος

Το όρος κι ο Χρόνος

Υπάρχει ένα γνωμικό του Στίβεν Κινγκ που το έχω υιοθετήσει και το έχω κάνει μότο. Από το Μαύρο Πύργο, μια από τις καλύτερες του ιστορίες. Ο Ρόλαντ λέει σε ένα σημείο ότι: ο χρόνος είναι ένα πρόσωπο στο νερό.

Στη στοά των ιχνανθρώπων

Στη στοά των ιχνανθρώπων

Η πείνα είχε πάψει να τον πειράζει, ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει κάποιον καιρό νηστικός. Η δίψα ήταν εκείνο που τον ταλαιπωρούσε. Πλατάγιζε τα χείλη του προσπαθώντας να θυμηθεί τον τελευταίο Δικαστή που είχε δει, αλλά το σκοτάδι δεν βοηθούσε την μνήμη του. Σκοτάδι είχε δει άπλετο τόσο καιρό χωρίς φως, είχε κάπου στο μήνα…