Αστικό λεωφορείο το καλοκαίρι

Καλοκαίριασε. Ειδησάρα σε λέω. Για όσους χρησιμοποιούν μέσα μαζικής μεταφοράς και ταλαιπωρίας, σήμανε και το ξεκίνημα της ανάβασης τους Γολγοθά.

“Ω ρε πούστη”, φωνάζει η φωνή της λογικής και της συνείδησης.

Από τέλη του Μάη έως και τον Σεπτέμβριο περίπου διαρκεί η ανάβαση και πολλοί συνάνθρωποι βιώνουν έντονα συναισθηματικές στιγμές μέσα σε:

λεωφορεία – τρόλεϊ – μετρό και ότι άλλο υπάρχει.

Επειδή είμαι Θεσσαλονικιός δε μπορώ να εκφέρω άποψη ούτε για τραμ – τρόλεϊ ή όπως αλλιώς το λένε οι φίλοι στον νότο, αλλά βέβαια ούτε και για μετρό (μη γελάτε).

Ανάγνωση κειμένου » “Αστικό λεωφορείο το καλοκαίρι”

Οι Άθλιοι στη δικιά μου την πόλη

Κληρονόμησα από τους γονείς μου ένα δυάρι στο κέντρο. Ψηλό, ευάερο και ευήλιο. Με όλες τις ανέσεις και τα κονφόρια, όπως έλεγαν ξανά και ξανά στις οικογενειακές συγκεντρώσεις.

Σε κάθε υποψήφια νύφη, σε κάθε υποψήφιο πεθερό, σε κάθε υποψήφιο νέο εργοδότη. Στον οποιοδήποτε ήθελε να φορτωθεί το μέλλον μου.

«Καλός άνθρωπος ο γιος μας, έχει και δικό του σπίτι. Το αυτοκίνητο δικό του, το ξεχρέωσε τον περασμένο μήνα. Είναι πολύ υπεύθυνος και προκομμένος» σαν να τους άκουγα να μουρμουρίζουν με ένα στόμα σε όποιον ήταν διατεθειμένος να ακούσει.

«Άθλιοι» μουρμούριζα όποτε το μάτι μου έπεφτε πάνω στο θεατρικό εκείνο.

Ανάγνωση κειμένου » “Οι Άθλιοι στη δικιά μου την πόλη”