Ένα γράμμα από το Βίτσι

Ένα γράμμα από το Βίτσι

Μάνα,  Έχει πιάσει ήδη κρύο. Είμαστε μια εβδομάδα, σχεδόν, στο ίδιο μέρος. Ο Λοχαγός λέει ότι δε θα κινηθούμε μέχρι να πάρει το σήμα από την Αθήνα. Εδώ πρέπει να βραδιάζουμε και να μερώνουμε, και ποιος να του πει και τίποτα;   Ψωμί έχουμε ακόμη, ευτυχώς μπήκανε προχθές δυο άτομα σε ένα  χωριό, είχανε πάει για…

Χαμένα χρόνια

Χαμένα χρόνια

Τί θα γίνεις όταν μεγαλώσεις; Τί θα προσφέρεις στην κοινωνία και πώς θα κάνεις περήφανη την οικογένεια σου; “Μία χαρά εμείς δεν αξίζουμε, να σε καμαρώσουμε γιατρό και δικηγόρο και ότι άλλο ταιριάζει με κοστούμι τσάντα και ακριβή κούρσα;” Ανατρίχιασα. ~~ Πολλές τέτοιες ερωτήσεις είχες ακούσει όταν, παιδάκι ακόμη, πήγαινες για ένα τρίμηνο, αυτό του…

Αμαρτίες γονέων, τα τέκνα τι φταίνε;

Αμαρτίες γονέων, τα τέκνα τι φταίνε;

Ο Δημητράκης ήταν πάντα όπως τον βλέπω ακόμη και σήμερα: ψηλός, χοντρούλης, με ένα βλέμμα έκπληξης μόνιμα στο πρόσωπο. Κι αυτό το μουστάκι, που είναι καινούργιο σχετικά απόχτημα, το έχει τρία με τέσσερα χρόνια, από τότε που πάτησε τα σαράντα και κατάλαβε πως πήρε αυτομάτως και τον τίτλο του «Θείου» ή του «Μπάρμπα». Καλό παιδί…

Η εκκλησιά και τα βγαλμένα μάτια

Η εκκλησιά και τα βγαλμένα μάτια

Κάθε καλοκαίρι η κατάρα του πιτσιρικά που μεγαλώνει σε ένα αστικό κέντρο είναι μια: ένας μήνας στο χωριό. Ένας μήνας μακριά από τηλεόραση, από φίλους, από βιβλία, από παραλίες, από οτιδήποτε κρατά το μυαλό του πιτσιρικά απασχολημένο όλο τον χειμώνα και το μισό καλοκαίρι. Ο υποφαινόμενος ήθελε να πηγαίνει στο χωριό, η πλειοψηφία πιτσιρικάδων ανήκει…

Η Φυσαρμόνικα

Η Φυσαρμόνικα

Κάθεται πλέον κάθε μεσημέρι κάτω από το δέντρο και αφού βγάλει το πουκάμισο του ξεκινά να παίζει. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που του μάθανε πολλά, πολλά χρόνια πριν. Με τον ίδιο τρόπο που ποτέ δε θα ξεχνούσε. Και χαιρόταν γι αυτό. Και τριγύρω πλέον κανένας που το απαγορεύσει, είναι μόνος του. Σχεδόν. Και ποιος…

Από κανένα

Από κανένα

Ο Γέρος ήταν περίεργος εκείνες τις τελευταίες νύχτες και το καταλάβαινα. Ούτε τα γελάκια που έριχνε καλοπροαίρετα στα άνοστα ανέκδοτα μου, ούτε διάβασμα παρέα με εμένα για μύθους και ιστορίες, ούτε τηλεόραση στις δέκα κάθε βράδυ να γελάσουμε με ότι αηδία έπαιζε, ούτε περίπατοι στην πόλη που δεν του άρεσε. Κλείστηκε και το ένιωθα. Ίσως…