Το Ρολόι, η Σύριγγα και το Θηρίο

Σίγουρα όλοι τους έχουμε δει. Στο δρόμο, σε λεωφορεία και τραμ, σε πάρκα και πεζοδρόμια.

Να επαιτούν και να ζητούν το ελάχιστο που μπορούμε να τους δώσουμε.

Σίγουρα όταν ήμασταν πιτσιρίκια, νιώσαμε το φόβο και την αγωνία στη φωνή του μπαμπά ή της μαμάς και το δυνατό τράβηγμα στο χέρι μας καθώς μας οδηγούσε στον απέναντι δρόμο.

Στην ασφάλεια, μακριά από τον περίεργο βρώμικο τύπο που ζητιανεύει για να πάρει “τη δόση του”.

Ανάγνωση κειμένου » “Το Ρολόι, η Σύριγγα και το Θηρίο”

Η Δημιουργία και το Ευχαριστώ σου

Η δημιουργία είναι δύσκολη. Εάν ήταν εύκολη δεν θα την ξεκινούσε ο Θεός δημιουργώντας το σύμπαν.

Εάν δεν πιστεύει κάποιος στο Θεό, ας γράψουμε πως δεν θα την ξεκινούσε ο πίθηκος που εξελίχθηκε στο πράγμα που σήμερα είμαστε, δημιουργώντας έτσι την ανθρωπότητα.

Ή αν δεν πιστεύει κάποιος ούτε στην εξέλιξη, ας γράψουμε πως δε θα ξεκινούσαν αποικιακά ταξίδια κάποιοι εξωγήινοι πολιτισμοί, φυτεύοντας σπόρους σε πλανήτες δημιουργώντας το χάος.

Και το sci-fi.

Ανάγνωση κειμένου » “Η Δημιουργία και το Ευχαριστώ σου”

Ότι πολυτιμότερο: Ο Χρόνος

Ο χρόνος είναι ένα πρόσωπο στο νερό. Ο χρόνος είναι μια ιδέα για την οποία έχουν δοθεί σκληρές μάχες αλλά κανείς δεν γνωρίζει τους ήρωες που έχουν πέσει για αυτές.

Ο χρόνος είναι ότι πολυτιμότερο μπορεί να χαρίσει ο άνθρωπος στον συνάνθρωπο.

Για τον πιο απλό λόγο που υπάρχει και κανείς μας δεν νοιάζεται: ο χρόνος τελειώνει.

Ανάγνωση κειμένου » “Ότι πολυτιμότερο: Ο Χρόνος”

Το όρος κι ο Χρόνος

Υπάρχει ένα γνωμικό του Στίβεν  Κινγκ που το έχω υιοθετήσει και το έχω κάνει μότο. Από το Μαύρο Πύργο, μια από τις καλύτερες του ιστορίες. Ο Ρόλαντ λέει σε ένα σημείο ότι:

“Ο χρόνος είναι ένα πρόσωπο στο νερό.”

Αμέσως έρχεται στο μυαλό του καθενός μας, όταν διαβάζει κάτι τέτοιο, ένα πρόσωπο να καθρεφτίζεται μέσα στο νερό, σωστά;

Ο χρόνος, το πρόσωπο του χρόνου, το οποίο έχουμε όλοι μας σχηματίσει μέσα στο κεφάλι μας. Του έχουμε δώσει μια – κάποια μορφή, ξέρουμε όλοι μας με τι και με ποιόν μοιάζει.

Αλλά όσο ξέρουμε, τόσο ξεχνάμε.

Και ναι, ο χρόνος μοιάζει με ένα πρόσωπο στο νερό. Υπάρχει αλλά είναι θολός, υπάρχει αλλά δεν υπάρχει κιόλας.

Σαν την αντανάκλαση του προσώπου στο νερό, είναι ψεύτικος.

Ανάγνωση κειμένου » “Το όρος κι ο Χρόνος”

Ένας Αδιάφορος

Από τα ηχεία μου βαράει ο Αδιάφορος, ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια των Active Member γραμμένο πριν από πολλά χρόνια (θαρρώ ακόμη πήγαινα δημοτικό όταν κυκλοφόρησε).

Είναι εμπνευσμένο από έναν τύπο που δεν τον ενδιέφερε τίποτε άλλο στην ζωή, πέρα από κάτι τηλεκατευθυνόμενα αμαξάκια και μπαταρίες για να τα οδηγά.

Και ψιλά για να αγοράζει τις μπαταρίες για τα αμαξάκια του εκείνα.

Τον Γιάννη.

Ανάγνωση κειμένου » “Ένας Αδιάφορος”