Όνειρα γλυκά κι ένα παγωτό χωνάκι

Άργησα να συνηθίσω, κι άργησαν και τα μάτια να προσαρμοστούν.

Πίσσα σκοτάδι παντού γύρω κι όσο για θόρυβο, στα νεκροταφεία έβρισκες περισσότερο.

Ησυχία απόκοσμη, ούτε νυχτοπούλια να ενοχλούν αλλά ούτε και τζιτζίκια να χορεύουν. Όσο  και να τα αναθεμάτιζα και να  τα αναθεματίζω κάθε καλοκαίρι, σήμερα τα ήθελα να είναι μαζί μου.

Να μου κρατάν παρέα.

Ένιωθα μόνος από πριν, και τώρα νιώθω μόνος. Άρχισα να περπατάω στο σκοτάδι, με μια άνεση που μου ψιθύριζε : «Εδώ ξανάρθες».

Αλλά δεν την χρειαζόμουν την κουβέντα αυτή, το ήξερα.

Ανάγνωση κειμένου » “Όνειρα γλυκά κι ένα παγωτό χωνάκι”