Η μουσική είναι στιγμές

Μας αρέσει πραγματικά η καταθλιπτική μουσική; Η απάντηση είναι όχι, δεν μας αρέσει η καταθλιπτική μουσική. Θα δούμε το γιατί παρακάτω.

Σάββατο βράδυ και είσαι σε μια ηλικία που δεν θέλεις να βγεις έξω. Λογικό.

Έχει αρχίσει και πέφτει  ο τοίχος του μυαλού σου που χωρίζει Σαββατόβραδο – ταλαιπωρία.

~~

Ανάγνωση κειμένου » “Η μουσική είναι στιγμές”

Στο κατώφλι σου

Το δωμάτιο σου είναι γεμάτο, παρότι δεν υπάρχει μέσα του τίποτα πια. Μόνο οι τοίχοι, τα γαμημένα τα τέσσερα τα ντουβάρια που κλεινόσουν τον τελευταίο καιρό.

Συνέχεια έλεγες ότι θέλεις να μείνεις για λίγο μόνη σου, να ηρεμήσεις, να «βάλεις τα πράγματα σε μια σειρά»  με κλειστά τα μάτια σου. Κι έπειτα βούλιαζες μέσα σε μια άβυσσο, ξάπλωνες στον άβολο καναπέ σου και περίμενες να φύγω.

Κι έφευγα, ειδικά τις τελευταίες μέρες δεν επέμενα καν.

Απλά έφευγα.

Ανάγνωση κειμένου » “Στο κατώφλι σου”

Το γράμμα του Νικ κι ένα τσιγάρο

Πώς να ξεκινήσω;

Απευθείας στο θέμα. Χωρίς καμιά αναφορά στο παρελθόν, ναι.

Θα πω αμέσως τί θέλω και τί αισθάνομαι. Να της αποσπάσω την προσοχή κατευθείαν, να σταματήσει ότι σκέφτεται και να κρέμεται από την κάθε επόμενη λέξη μου.

Αλλά πώς να το κάνω αυτό;

~~

Το μυαλό του Νικ έπαιζε ένα άτιμο παιχνίδι την τελευταία ώρα. Είχε αποφασίσει ότι θέλει να γράψει το γράμμα, αλλά δεν είχε αποφασίσει τον τρόπο. Δεν είχε διαλέξει τις λέξεις.

Ανάγνωση κειμένου » “Το γράμμα του Νικ κι ένα τσιγάρο”