Το τρέξιμο του Σεπτέμβρη

Ο Σεπτέμβρης μας υπενθυμίζει κάθε χρόνο το αναπόφευκτο: μεγαλώνουμε. Κάθε πρωί, λίγο πριν να κινήσουμε για το αυτοκίνητο ή το αστικό που θα μας μεταφέρει στη δουλειά, ακούμε φωνές παιδιών.

Παιδιών που πηγαίνουν στο σχολείο.

Ανάγνωση κειμένου » “Το τρέξιμο του Σεπτέμβρη”

Αστικό λεωφορείο το καλοκαίρι

Καλοκαίριασε. Ειδησάρα σε λέω. Για όσους χρησιμοποιούν μέσα μαζικής μεταφοράς και ταλαιπωρίας, σήμανε και το ξεκίνημα της ανάβασης τους Γολγοθά.

“Ω ρε πούστη”, φωνάζει η φωνή της λογικής και της συνείδησης.

Από τέλη του Μάη έως και τον Σεπτέμβριο περίπου διαρκεί η ανάβαση και πολλοί συνάνθρωποι βιώνουν έντονα συναισθηματικές στιγμές μέσα σε:

λεωφορεία – τρόλεϊ – μετρό και ότι άλλο υπάρχει.

Επειδή είμαι Θεσσαλονικιός δε μπορώ να εκφέρω άποψη ούτε για τραμ – τρόλεϊ ή όπως αλλιώς το λένε οι φίλοι στον νότο, αλλά βέβαια ούτε και για μετρό (μη γελάτε).

Ανάγνωση κειμένου » “Αστικό λεωφορείο το καλοκαίρι”

Πόσο ακόμη μέχρι να σπάσεις

Σου φαίνονται όλες οι μέρες ίδιες. Ξημερώνει, νυχτώνει, ξυπνάς, κοιμάσαι. Κάθε μέρα, όλο το μήνα, για ολόκληρο το χρόνο. Ξανά και ξανά, πάλι και πάλι. Η ίδια, αλλά ακριβώς η ίδια ζωή.

Η ρουτίνα.

Και τη ρουτίνα σου την έχεις βαφτίσει ζωή μικρέ μου, αυτό είναι. Βάφτισες τη ρουτίνα σου, ζωή. Η ζωή το άκουσε αυτό.

Και πικράθηκε.

Όχι από εσένα, εσύ έτσι κι αλλιώς άξιος μόνο για αυτό ήσουν και είσαι. Να μπαίνεις σε καλούπια, να γίνεσαι ότι ακριβώς πρέπει να γίνεις. Να φοβάσαι να κάνεις το οτιδήποτε θα σε χαρακτηρίσει.

Ανάγνωση κειμένου » “Πόσο ακόμη μέχρι να σπάσεις”

Τα άσπρα πανιά

Μας είχαν χωρίσει.

Οι πιο μεγαλόσωμοι ήταν περιτριγυρισμένοι από παιδιά κι από γέρους για να μην μπορούν να οργανώσουν μια αντίδραση, αν και όταν μπορούσαν.

Είχαν ήδη σκοτώσει τον γιατρό μας, με περηφάνια έβαλαν σε έναν πάσσαλο το κεφάλι του επιδεικνύοντας το σαν τρόπαιο.

Ακόμα θυμάμαι την σήψη και την δυσωδία, την βρώμα του πολυκαιρισμένου σαπισμένου ξύλου να αναμειγνύεται με τα χνώτα των αδερφών μου.

Ανάγνωση κειμένου » “Τα άσπρα πανιά”