Ένα γράμμα από το Βίτσι

Ένα γράμμα από το Βίτσι

Μάνα,  Έχει πιάσει ήδη κρύο. Είμαστε μια εβδομάδα, σχεδόν, στο ίδιο μέρος. Ο Λοχαγός λέει ότι δε θα κινηθούμε μέχρι να πάρει το σήμα από την Αθήνα. Εδώ πρέπει να βραδιάζουμε και να μερώνουμε, και ποιος να του πει και τίποτα;   Ψωμί έχουμε ακόμη, ευτυχώς μπήκανε προχθές δυο άτομα σε ένα  χωριό, είχανε πάει για…

Γκρίνια του Θείου – Vol.4

Γκρίνια του Θείου – Vol.4

Καιρό έχουμε να τα πούμε, ή μάλλον να τα γράψουμε. Χρησιμοποιώ την ατάκα του Κωστικόθορα, θα καταντήσω σαν και τα μούτρα του στο τέλος. Πενήντα χρονών από τα είκοσι του με μηδέν αισιοδοξία για το οτιδήποτε, ούτε καν για τη μίζερη ζωή του. Ναι, θα μου πεις, είναι ήδη μίζερη. Πώς διάολο να νιώσει ο…

Η καραμπίνα του παππού

Η καραμπίνα του παππού

Η καραμπίνα του παππού σπάνια κατέβαινε από τον τοίχο. Ακριβώς επάνω από το τζάκι, εκεί ήταν η θέση της. Ο παππούς την κατέβαζε μόνο μια φορά τον μήνα για να την καθαρίσει, όπως έλεγε. «Μα παππού, είναι μια ζωή επάνω από το τζάκι, κρεμασμένη στον τοίχο. Πώς βρόμισε;» ρωτούσα τον γέρο. Εκείνος την έπαιρνε στα…

Αμαρτίες γονέων, τα τέκνα τι φταίνε;

Αμαρτίες γονέων, τα τέκνα τι φταίνε;

Ο Δημητράκης ήταν πάντα όπως τον βλέπω ακόμη και σήμερα: ψηλός, χοντρούλης, με ένα βλέμμα έκπληξης μόνιμα στο πρόσωπο. Κι αυτό το μουστάκι, που είναι καινούργιο σχετικά απόχτημα, το έχει τρία με τέσσερα χρόνια, από τότε που πάτησε τα σαράντα και κατάλαβε πως πήρε αυτομάτως και τον τίτλο του «Θείου» ή του «Μπάρμπα». Καλό παιδί…