Τα όνειρα μου Όαση

Τα όνειρα μου είναι κάπως διαφορετικά, σε σχέση με τα όνειρα της πλειοψηφίας των συνανθρώπων μας. Τα όνειρα μου είναι όνειρα θερινής νυκτός, χωρίς ουσία και ουτοπικά. Έχω ακούσει παρομοίωση τέτοιου είδους, κάποιος να παρομοιάσει το όνειρο με την ουτοπία.

Χωρίς κανένα σχόλιο. Απλά ακούς, κουνάς το κεφάλι, γελάς και μετά πας σπίτι και κλαις με αυτό που άκουσες.

Τα όνειρα μου αφορούν το αύριο μας, δεν σταματούν στο αύριο μου.

Στο Δικό μου, στη Ζωή μου, στο παιδί μου, στους γονείς μου, στους δικούς μου, στους φίλους και στους εχθρούς μου. Δε σταματάνε στη σιχαμένη μας νοοτροπία την οποία από παιδιά διδασκόμαστε, σαν το Ευαγγέλιο, τη ρουφιανιά και τον Ύμνο.

Ανάγνωση κειμένου » “Τα όνειρα μου Όαση”

Ο Όχλος και ο Φόβος του

Ο Μέγας Ναπολέων έτρεμε ένα και μόνο πράγμα: τον όχλο.

Μετά από ένα γιουρούσι του Γαλλικού λαού στα ανάκτορα των Βερσαλλιών, στο οποίο ο Ναπολέων ήταν μάρτυρας και είδε τα αίσχη που έκαναν οι Παριζιάνοι (ή την Δικαιοσύνη που απένειμαν κατά άλλους), πέρασε ολόκληρη την ζωή του με τον φόβο τον συγκεκριμένο.

Τον Φόβο του Όχλου.

Της μαζοποίησης των ανθρώπων, της ομαδοποίησης τους και του κοινού σκοπού τους, τον θάνατο μιας φρουράς ή της εκθρόνισης ενός βασιλιά – αυτοκράτορα.

Της βίας, δηλαδή, του όχλου.

Ανάγνωση κειμένου » “Ο Όχλος και ο Φόβος του”