Shawshank Redemption – Όλοι είμαστε φυλακισμένοι

Κοιτάζω τη λευκή σελίδα για ακόμη μια φορά. Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια που απλά ενώ κοιτάζω μια λευκή σελίδα, παράλληλα σκέφτομαι.

Τί θέμα θα αναπτύξω, ποια κατάσταση θα σχολιάσω, αν θα βγάλω χολή ή θα εκθειάσω μια κατάσταση.

Παράλληλα, πάλι αυτή η αγαπημένη λέξη, ένα κουτάκι μπύρας είναι δίπλα μου και ακούγεται το stairway to heaven από τα ηχεία.

Ένα κομμάτι το οποίο πιστεύω πως ακούγεται όταν ο καθένας από εμάς φτάνει στο τέλος του δικού του τούνελ και παρασύρεται από το φως που υπάρχει έξω από αυτό ή λούζεται με αυτό και πηγαίνει παραπέρα.

Ανάγνωση κειμένου » “Shawshank Redemption – Όλοι είμαστε φυλακισμένοι”

Ένα γράμμα από το Βίτσι

Μάνα, 

Έχει πιάσει ήδη κρύο. Είμαστε μια εβδομάδα, σχεδόν, στο ίδιο μέρος. Ο Λοχαγός λέει ότι δε θα κινηθούμε μέχρι να πάρει το σήμα από την Αθήνα.

Εδώ πρέπει να βραδιάζουμε και να μερώνουμε, και ποιος να του πει και τίποτα;  

Ψωμί έχουμε ακόμη, ευτυχώς μπήκανε προχθές δυο άτομα σε ένα  χωριό, είχανε πάει για εξόρμηση και ενέδρα.

Δε ξέρω σε ποιο, δε μπόρεσαν να μου πούνε, και τα δυο τα παιδιά είναι από κάτω. Δεν είναι από τα δικά μας τα μέρη.

Ο Λοχαγός είπε ότι όταν τελειώσει ο πόλεμος, θα τους περάσει στρατοδικείο. Είχανε αποστολή και την παράτησαν. 

Ανάγνωση κειμένου » “Ένα γράμμα από το Βίτσι”

Το κάγκελο είναι ίδιο για όλους

Τώρα τι να σου πω, το κάγκελο για όλους το ίδιο είναι. Τα όρια του κάθε ανθρώπου είναι που διαφέρουν


 

Ξανά και ξανά έρχεται στα αυτιά μου αυτή η φράση, κάθε βράδυ, ειπωμένη από μια αόριστα γνωστή φωνή αλλά ποτέ δεν θυμάμαι σε ποιον ανήκει.

Ανάγνωση κειμένου » “Το κάγκελο είναι ίδιο για όλους”