Σε κόσμο για λίγους δε χωράει κανείς

Η νύχτα προσφέρει ευκαιρίες για ατελείωτες ονειροπολήσεις. Όταν συνοδεύεται από αλκοόλ και τσιγάρο, οι ατελείωτες ονειροπολήσεις πραγματικά δεν τελειώνουν.

“Για αυτό είναι ατελείωτες ηλίθιε, αυτό σημαίνει η έρμη η λέξη. Ότι κάτι, ότι το οτιδήποτε δεν τελειώνει.”

Σκάσε εσύ, κανείς δε σε ρώτησε, κανείς δε ζήτησε τη γνώμη σου. Αλλά έχεις δίκιο.

Πραγματικά.

Σε τέτοιες νύχτες που προσφέρονται για τη μοναδική διέξοδο από το αδιέξοδο μας, τις ονειροπολήσεις, δεν είμαστε μόνοι. Είμαστε με παρέα, συνήθως τη δική μας ή εκείνη που κάποτε ήταν δική μας.

Κάπως έτσι, περνώντας οι ώρες, οι ονειροπολήσεις σταματούν και τη θέση τους παίρνουν οι διαφορετικές πραγματικότητες του καθενός.

Έτσι λοιπόν, μια τέτοια νυχτιά με αλκοόλ να τρέχει μαζί με το αίμα ένα μαραθώνιο στις φλέβες, πιάσαμε μια από εκείνες τις συζητήσεις που πουθενά δεν οδηγούν.

Όσες φορές και να τις ξεκινήσεις και να τις τελειώσεις.

Ανάγνωση κειμένου » “Σε κόσμο για λίγους δε χωράει κανείς”

Ένας CausticAuthorας στην Γερμανία

Στον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο, ένα έντονο κωμικό στοιχείο – χαρακτήρας ήταν ο «βλάχος».

Ο κακομοίρης Έλληνας της επαρχίας, ο οποίος επισκεπτόταν την πρωτεύουσα για πρώτη φορά στην ζωή του.

Συνηθισμένος από την ζωή στο χωριό του, έπεφτε συνεχώς σε αδιέξοδες καταστάσεις, έκανε συνεχώς γκάφες, γενικά ήταν το comic-relief της εποχής.

Η ενδυμασία του ήταν η κλασική : μάλλινη κάπα, σκελέα κι από πάνω μάλλινο παντελόνι, στο ένα πόδι λουστρίνι και στο άλλο τσαρούχι που έλεγε κι ο Σουρής. Την εικόνα συμπλήρωναν ένα καλάθι με πίτα και τυρί από το χωριό μαζί με δυο κότες δεμένες επάνω του.

Ανάγνωση κειμένου » “Ένας CausticAuthorας στην Γερμανία”