Το καλοκαίρι και η ανθρωπιά στην παραλία

Καλοκαίρι, τα πουλιά ολημερίς στον ουρανό τιτιβίζουν. Ο ουρανός ο οποίος τα φιλοξενεί, φορά το εκτυφλωτικό του φόρεμα.

Ο ουρανός δεν έχει γένος, ας μη τον κρίνουμε ενώ μας καλημερίζει με το πιο βαθύ και γαλανό του χρώμα.

Ενώ μας καληνυχτίζει με το απαλό σκούρο του δειλινού, το οποίο συμβολίζει την αδημονία μας για την αυγή της επόμενης ημέρας και τις ευκαιρίες που εκείνη θα μας φέρει.

Ανάγνωση κειμένου » “Το καλοκαίρι και η ανθρωπιά στην παραλία”

Το εθνικό μας σπορ, η γκρίνια

Το δριμύ κατηγορώ μας εναντίον του απέναντι, η γκρίνια δηλαδή, είναι ένα εθνικό μας σπορ.

Το έχουμε αγαπήσει κι όσο περνάν τα χρόνια γινόμαστε καλύτεροι κι ίσως το πάμε και για πρωταθλητισμό.

«Γκρινιακοί ολυμπιακοί αγώνες του 2024», ήδη αξίζει προσοχής.

Αν κατέβουμε ποτέ σε τέτοιου είδους πρωτάθλημα θα είναι περίπατος, δεν θα είναι καν ανταγωνισμός.

Θα μας φέρει διάκριση ανάμεσα σε τριτο-τέταρτες σε γκρίνια χώρες, υπερηφάνεια και μια δόση αλήθειας που χρειαζόμαστε επιτέλους για να νιώσουμε καλά.

Ανάγνωση κειμένου » “Το εθνικό μας σπορ, η γκρίνια”

Γκρίνια του Θείου – Vol.2

Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια.

Και γκρίνια.

Από την ώρα. το λεπτό, την στιγμή που τέλειωσε και η τελευταία γιορτή του δεκαπενθήμερου, του Αϊ-Γιαννιού, επανερχόμαστε στην πρωτογονική μας φάση.

Πάνε οι μέρες οι Άγιες, πάνε και οι αργίες. Πάει το ραχάτι, πάει η υπερκατανάλωση σε αλκοόλ και φαγητό, πάει η δικαιολογία του ξενυχτιού.

Και επανέρχεται και πάλι το εθνικό σπορ του νεοέλληνα.

Η γκρίνια.

Ανάγνωση κειμένου » “Γκρίνια του Θείου – Vol.2”