Στο κατώφλι σου

Το δωμάτιο σου είναι γεμάτο, παρότι δεν υπάρχει μέσα του τίποτα πια. Μόνο οι τοίχοι, τα γαμημένα τα τέσσερα τα ντουβάρια που κλεινόσουν τον τελευταίο καιρό.

Συνέχεια έλεγες ότι θέλεις να μείνεις για λίγο μόνη σου, να ηρεμήσεις, να «βάλεις τα πράγματα σε μια σειρά»  με κλειστά τα μάτια σου. Κι έπειτα βούλιαζες μέσα σε μια άβυσσο, ξάπλωνες στον άβολο καναπέ σου και περίμενες να φύγω.

Κι έφευγα, ειδικά τις τελευταίες μέρες δεν επέμενα καν.

Απλά έφευγα.

Ανάγνωση κειμένου » “Στο κατώφλι σου”

Περίμενε με – Η Ζωή του Νικ

Όλοι έχουν έναν αγαπημένο ήρωα. Όλοι όσοι ταξιδεύουν στο μη πραγματικό κόσμο και ταυτίζονται με ιστορίες που περιγράφονται σε βιβλία, μεταφέρονται σε σειρές και προβάλλονται σε ταινίες.

Συνήθως οι αγαπημένοι μας ήρωες είναι αυτό που δεν είμαστε εμείς.

Έχω γνωστούς που ταυτίζονται με υπερανθρώπους επειδή οι ίδιοι είναι ανίκανοι να προστατεύσουν τον εαυτό τους από τη ζωή. Έχω παλιούς γνώριμους και πλέον αγνώστους που ταυτίζονται με τους κακούς χαρακτήρες επειδή οι ίδιοι είναι σκατάνθρωποι.

Ανάγνωση κειμένου » “Περίμενε με – Η Ζωή του Νικ”

Μια γυναίκα που χορεύει

Το πιο όμορφο θέαμα είναι μια γυναίκα που χορεύει, είχε γράψει κάποτε ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ.

Το πιο όμορφο θέαμα είναι μια πλάκα πενηντάρικα που βγαίνει από το atm, είχε πει κάποτε ο Θανάσης ο εφοριακός.

Το πιο όμορφο θέαμα είναι ένα μπατσικό που έχει πάρει φωτιά, είχε φωνάξει σε μια μάζωξη ο Ραμόν.

Το πιο όμορφο θέαμα είναι τανκς στους δρόμους, είχε ψιθυρίσει ο Βαγγέλης ο σεκιουριτάς.

Κάπως έτσι χαοτικά άρχισα να σκέφτομαι όταν την είδα να χορεύει.

Για αυτό και η ρήση του Μπαλζάκ στην αρχή.

Ανάγνωση κειμένου » “Μια γυναίκα που χορεύει”