Οι Άθλιοι στη δικιά μου την πόλη

Κληρονόμησα από τους γονείς μου ένα δυάρι στο κέντρο. Ψηλό, ευάερο και ευήλιο. Με όλες τις ανέσεις και τα κονφόρια, όπως έλεγαν ξανά και ξανά στις οικογενειακές συγκεντρώσεις.

Σε κάθε υποψήφια νύφη, σε κάθε υποψήφιο πεθερό, σε κάθε υποψήφιο νέο εργοδότη. Στον οποιοδήποτε ήθελε να φορτωθεί το μέλλον μου.

«Καλός άνθρωπος ο γιος μας, έχει και δικό του σπίτι. Το αυτοκίνητο δικό του, το ξεχρέωσε τον περασμένο μήνα. Είναι πολύ υπεύθυνος και προκομμένος» σαν να τους άκουγα να μουρμουρίζουν με ένα στόμα σε όποιον ήταν διατεθειμένος να ακούσει.

«Άθλιοι» μουρμούριζα όποτε το μάτι μου έπεφτε πάνω στο θεατρικό εκείνο.

Ανάγνωση κειμένου » “Οι Άθλιοι στη δικιά μου την πόλη”

Γυάλινος – ψεύτικος κόσμος;

Στάσου μπροστά από έναν καθρέφτη και κοίταξε τον.

Θα δεις το είδωλο σου να σε κοιτά πίσω, με το ίδιο ακριβώς βλέμμα και με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, θα κάνει τις ακριβώς ίδιες κινήσεις με εσένα σε ένα ακριβώς ίδιο σκηνικό.

Γνωρίζεις ότι δεν υπάρχει στην πραγματικότητα αφού το βλέπεις μέσω ενός καθρέφτη, γνωρίζεις ότι απλά είναι η αντανάκλαση σου, ότι απλά υπάρχει επειδή υπάρχεις εσύ.

Τώρα σκέψου, μάλλον φαντάσου και σκέψου μαζί, ότι το είδωλο σου σκέφτεται και αισθάνεται το ίδιο για εσένα.

Σε θεωρεί μια αντανάκλαση του, σε θεωρεί ανύπαρκτο κι ότι υπάρχεις επειδή υπάρχει αυτό.

Ανάγνωση κειμένου » “Γυάλινος – ψεύτικος κόσμος;”

Η ευθύνη κι ο απέναντι

Πέρασαν πολλά χρόνια αλλά η κατάσταση είναι ακριβώς η ίδια, στάσιμη και χωρίς περιθώρια σκέψης για αλλαγή. Ούτε καν για προσπάθεια αλλαγής.

Δεν αλλάζει ότι δεν δέχεται διόρθωση και δεν διορθώνεται ότι δεν παραδέχεται πως έφταιξε. Γιατί η ευθύνη για αλλαγή είναι βαριά.

Ανάγνωση κειμένου » “Η ευθύνη κι ο απέναντι”