ΤΡΕΧΑ ΜΑΔΑΦΑΚΑ 

ΤΡΕΧΑ ΜΑΔΑΦΑΚΑ 

Εκλογές τέλος. Οι πιο αδιάφορες εκλογές που είδαμε ποτέ στον Ελλαδικό χώρο. Λες και χρειάζεται κάτι τέτοιο ο τόπος κάθε τέσσερα χρόνια. Απλά, δώστε το δαχτυλίδι στον επόμενο. Χρόνια τώρα οι οικογένειες που το φορούν στον παράμεσο είναι μετρημένες: Κορλεόνε, Στράκι, Τατάγλια, Κούνιο, Μπαρτζίνι. Ξέχασα καμία;   Όχι. 

Shawshank Redemption – Όλοι είμαστε φυλακισμένοι

Shawshank Redemption – Όλοι είμαστε φυλακισμένοι

Κοιτάζω τη λευκή σελίδα για ακόμη μια φορά. Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια που απλά ενώ κοιτάζω μια λευκή σελίδα, παράλληλα σκέφτομαι. Τί θέμα θα αναπτύξω, ποια κατάσταση θα σχολιάσω, αν θα βγάλω χολή ή θα εκθειάσω μια κατάσταση. Παράλληλα, πάλι αυτή η αγαπημένη λέξη, ένα κουτάκι μπύρας είναι δίπλα μου και ακούγεται το…

Γκρίνια του Θείου – Vol.4

Γκρίνια του Θείου – Vol.4

Καιρό έχουμε να τα πούμε, ή μάλλον να τα γράψουμε. Χρησιμοποιώ την ατάκα του Κωστικόθορα, θα καταντήσω σαν και τα μούτρα του στο τέλος. Πενήντα χρονών από τα είκοσι του με μηδέν αισιοδοξία για το οτιδήποτε, ούτε καν για τη μίζερη ζωή του. Ναι, θα μου πεις, είναι ήδη μίζερη. Πώς διάολο να νιώσει ο…

Metal – Για πάντα μία παρεξηγημένη μουσική

Metal – Για πάντα μία παρεξηγημένη μουσική

Η Metal μουσική διχάζει τους ανθρώπους από το 1980 μέχρι και σήμερα. Ο σκληρός ήχος της, οι μπάντες της τότε δεκαετίας και η αισθητική τους, έστρεψαν αρκετό κόσμο εναντίον της. Και μιλάμε βέβαια για της “μεγαλύτερης ηλικίας κόσμο.” Τους παππούδες μας δηλαδή.

Γιατί μας φοβίζει το Into the Wild

Γιατί μας φοβίζει το Into the Wild

Το 2007 κυκλοφόρησε μια ταινία που έμελλε να αλλάξει τις αντιλήψεις πολλών ανθρώπων για τη ζωή και τις αξίες της. Το Into the Wild βασίστηκε στο βιβλίο του Jon Krakauer το οποίο κυκλοφόρησε το 1996 με τον ίδιο τίτλο και η ιστορία του περιγράφει την πραγματική περιπέτεια του Christopher McCandless. Το βιβλίο είναι μια συνέχεια…

Τα όνειρα μου Όαση

Τα όνειρα μου Όαση

Τα όνειρα μου είναι κάπως διαφορετικά, σε σχέση με τα όνειρα της πλειοψηφίας των συνανθρώπων μας. Τα όνειρα μου είναι όνειρα θερινής νυκτός, χωρίς ουσία και ουτοπικά. Έχω ακούσει παρομοίωση τέτοιου είδους, κάποιος να παρομοιάσει το όνειρο με την ουτοπία. Χωρίς κανένα σχόλιο. Απλά ακούς, κουνάς το κεφάλι, γελάς και μετά πας σπίτι και κλαις…

Το όρος κι ο Χρόνος

Το όρος κι ο Χρόνος

Υπάρχει ένα γνωμικό του Στίβεν Κινγκ που το έχω υιοθετήσει και το έχω κάνει μότο. Από το Μαύρο Πύργο, μια από τις καλύτερες του ιστορίες. Ο Ρόλαντ λέει σε ένα σημείο ότι: ο χρόνος είναι ένα πρόσωπο στο νερό.

Η αγάπη, αυτή η μαλακία

Η αγάπη, αυτή η μαλακία

Με έκανε να πιστεύω πως αξίζω να αγαπάω και να με αγαπάνε. Με έβγαλε από τον γκρεμό που είχα πιαστεί και κόντευα να πέσω. Ξέρεις, όταν κρατιέσαι από κάπου με τα ακροδάχτυλα, πρώτα μουδιάζει το μυαλό και μετά τα δάχτυλα. Πρώτα σε πιάνει ένας πανικός στην ιδέα του τι θα πάθεις αν πέσεις. Μετά έρχεται…

Μόνο ντροπή και άλλο τίποτα

Μόνο ντροπή και άλλο τίποτα

Καλοκαίρι στην Θεσσαλονίκη χωρίς αυτοκίνητο σημαίνει τρία πράγματα: ζέστη, λεωφορείο, θάνατος. Το είχα ξεχάσει λόγω της ημέρας η οποία κύλησε καλύτερα από τις υπόλοιπες που δεν κυλούσαν γενικά, οπότε με μια όχι καλή διάθεση αλλά μια υποψία καλοσύνης μέσα στην διάθεση άφησα την στάση πίσω και μπήκα στο ορθογώνιο κλουβί με ρόδες.

Η γυναίκα με τα μαύρα στον πίνακα

Η γυναίκα με τα μαύρα στον πίνακα

Εντάξει, ίσως το παράκανα με το αλκοόλ τελευταία. Κάτι το τέλος του καλοκαιριού, κάτι ο Σεπτέμβρης  που μας θύμισε πως έχουμε δέκα χρόνια που τελειώσαμε το σχολείο ( άκου εκεί δέκα χρόνια ), κάτι οι τέσσερις μου τοίχοι που όλο και πλησιάζουν ο ένας τον άλλον όποτε βρίσκομαι ανάμεσα τους. Τέσσερις βούλες και μια στην…