Να ξημερώσει στο Βαρδάρη

Θ’ αρχίσω με το κλασικό επαναλαμβανόμενο κλισέ: Τί να πρωτογράψεις για αυτήν τη μαγική, κατ’ εμέ, πόλη.

Για το απίστευτο κλίμα της; Την υγρασία που φτάνει στα ουράνια κατά τη διάρκεια του χειμώνα και σου τρυπάει μέχρι και την ψυχή;

Εάν βέβαια αποφασίσεις να κατέβεις μια βολτίτσα στην παραλία ή σε κανένα από τα χιλιάδες καφέ στα περίχωρά της.

Μήπως για τους απίστευτους δρόμους της που σε παραπέμπουν σε ένα Λούνα Παρκ τρόμου;

Αυτό λόγω των κρατήρων που βρίσκονται στη θέση της ασφάλτου ενώ νιώθεις πως κρατάς εισιτήριο μίας διαδρομής χωρίς να γνωρίζεις αν θα επιστρέψεις σώος στην πεζή σου καθημερινότητα.

Για τα μέσα μαζικής μεταφοράς;

Που οποιοδήποτε δρομολόγιο αποτελεί καινούργια περιπέτεια;

Με τους ανθρώπους της;

Με αυτή τη μαγική πάστα ανθρώπων που για να λέμε την αλήθεια είναι μοναδικοί από όλες τις απόψεις.

Ανάγνωση κειμένου » “Να ξημερώσει στο Βαρδάρη”

Μια γυναίκα που χορεύει

Το πιο όμορφο θέαμα είναι μια γυναίκα που χορεύει, είχε γράψει κάποτε ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ.

Το πιο όμορφο θέαμα είναι μια πλάκα πενηντάρικα που βγαίνει από το atm, είχε πει κάποτε ο Θανάσης ο εφοριακός.

Το πιο όμορφο θέαμα είναι ένα μπατσικό που έχει πάρει φωτιά, είχε φωνάξει σε μια μάζωξη ο Ραμόν.

Το πιο όμορφο θέαμα είναι τανκς στους δρόμους, είχε ψιθυρίσει ο Βαγγέλης ο σεκιουριτάς.

Κάπως έτσι χαοτικά άρχισα να σκέφτομαι όταν την είδα να χορεύει.

Για αυτό και η ρήση του Μπαλζάκ στην αρχή.

Ανάγνωση κειμένου » “Μια γυναίκα που χορεύει”