Πού είναι ο Καυστικόθορας;

Πού είναι ο Καυστικόθορας;

Καυστικόθορα, πού είσαι;  Στο κεφάλι μου και στο μυαλό μου, ακούω αυτή την ερώτηση από μυριάδες μυριάδων και χιλιάδες χιλιάδων κόσμου. Είμαι ολίγον ματαιόδοξος ανά καιρούς, όλοι οι καλλιτέχνες (τρομάρα μου, που λέει κι ο μπαρμπα – Νίκος) είμαστε.   Αλλά γνωρίζω ότι ένας ή δυο ρωτάνε, πού είναι το κείμενο του μήνα; Της εβδομάδας; Της ημέρας; Πού…

Η γυναίκα με τα μαύρα στον πίνακα

Η γυναίκα με τα μαύρα στον πίνακα

Εντάξει, ίσως το παράκανα με το αλκοόλ τελευταία. Κάτι το τέλος του καλοκαιριού, κάτι ο Σεπτέμβρης  που μας θύμισε πως έχουμε δέκα χρόνια που τελειώσαμε το σχολείο ( άκου εκεί δέκα χρόνια ), κάτι οι τέσσερις μου τοίχοι που όλο και πλησιάζουν ο ένας τον άλλον όποτε βρίσκομαι ανάμεσα τους. Τέσσερις βούλες και μια στην…

Το  ροζ κουτί κι ο Γιάννης

Το ροζ κουτί κι ο Γιάννης

Έκλεψα κάτι, μια μόνο φορά, όταν ήμουν εννιά χρονών. Και εκείνο το κάτι ήταν ένα κουτάκι. Ένα μικρό, ροζ – για κάποιο λόγο ναι, ροζ, λουλουδάτο – ναι, και λουλουδάτο, κουτάκι. Λοιπόν, είμαστε στο χίλια εννιακόσια ενενήντα εννιά, ή 1999, σε μια συννεφιασμένη ημέρα του Νοεμβρίου, γύρω στις έντεκα το πρωί. Η μουντάδα του καιρού…

Στη στοά των ιχνανθρώπων

Στη στοά των ιχνανθρώπων

Η πείνα είχε πάψει να τον πειράζει, ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει κάποιον καιρό νηστικός. Η δίψα ήταν εκείνο που τον ταλαιπωρούσε. Πλατάγιζε τα χείλη του προσπαθώντας να θυμηθεί τον τελευταίο Δικαστή που είχε δει, αλλά το σκοτάδι δεν βοηθούσε την μνήμη του. Σκοτάδι είχε δει άπλετο τόσο καιρό χωρίς φως, είχε κάπου στο μήνα…