Ταινίες στην Καραντίνα – The Mule

Μια από τις ωραιότερες ταινίες του 2018 ήταν το Mule. Εγώ άργησα να τη δω την ταινία. Αλλά την είδα και η γνώμη μου δεν άλλαξε ούτε στο ελάχιστο για τον Clint Eastwood.

Ο άνθρωπος ξέρει να αφήνει το στίγμα του σε κάθε του δημιούργημα, ειδικά σε ταινίες που παρουσιάζεται ο ίδιος στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ειδικά στην ηλικία που είναι σήμερα. Μου αρέσει που τσαλακώνει την εικόνα του «Ανθρώπου χωρίς Όνομα» και του Επιθεωρητή Κάλαχαν.

~~~~

Ανάγνωση κειμένου » “Ταινίες στην Καραντίνα – The Mule”

Το Ρολόι, η Σύριγγα και το Θηρίο

Σίγουρα όλοι τους έχουμε δει. Στο δρόμο, σε λεωφορεία και τραμ, σε πάρκα και πεζοδρόμια.

Να επαιτούν και να ζητούν το ελάχιστο που μπορούμε να τους δώσουμε.

Σίγουρα όταν ήμασταν πιτσιρίκια, νιώσαμε το φόβο και την αγωνία στη φωνή του μπαμπά ή της μαμάς και το δυνατό τράβηγμα στο χέρι μας καθώς μας οδηγούσε στον απέναντι δρόμο.

Στην ασφάλεια, μακριά από τον περίεργο βρώμικο τύπο που ζητιανεύει για να πάρει “τη δόση του”.

Ανάγνωση κειμένου » “Το Ρολόι, η Σύριγγα και το Θηρίο”

Μια γνωριμία με την Όασις

Το κέντρο υποστήριξης εξαρτημένων ατόμων Όασις ιδρύθηκε το 2002, από τον πρόεδρο του, κύριο Δαμιανό Δουίτση.

Συγκεκριμένα, το κέντρο υποστήριξης Όασις, απευθύνεται σε εξαρτημένα από τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, το τζόγο, το διαδίκτυο, άτομα.

Έχει αποσπάσει πολλά βραβεία για τη δράση του. Έχει βραβευτεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, το Υπουργείο Υγείας αλλά και τη Νομαρχία Θεσσαλονίκης.  

Ανάγνωση κειμένου » “Μια γνωριμία με την Όασις”

Για το κάθε πρεζάκι

Έχεις σκεφτεί ποτέ πως είναι να είσαι πρεζάκι;

Κακό παράδειγμα τρόπου ερωτήσεως για τους ευαίσθητους και ευσυγκίνητους συνανθρώπους μας, παιδαριώδες και γεμάτο σιχασιά.

Είναι μια σιχαμένη λέξη αυτή, το “πρεζάκι”.

Αλλά πως θα προσφωνήσουν κάποιοι  συγκεκριμένοι άβουλοι και ημιμαθείς πίθηκοι στις ασήμαντες παρέες τους έναν άνθρωπο με θέμα εξαρτήσεως που θα τύχει να δουν στον δρόμο, ή να συναντήσουν σε μια περιπλάνηση;

Ανάγνωση κειμένου » “Για το κάθε πρεζάκι”

Μόνο ντροπή και άλλο τίποτα

Καλοκαίρι στην Θεσσαλονίκη χωρίς αυτοκίνητο σημαίνει τρία πράγματα: ζέστη, λεωφορείο, θάνατος.

Το είχα ξεχάσει λόγω της ημέρας η οποία κύλησε καλύτερα από τις υπόλοιπες που δεν κυλούσαν γενικά, οπότε με μια όχι καλή διάθεση αλλά μια υποψία καλοσύνης μέσα στην διάθεση άφησα την στάση πίσω και μπήκα στο ορθογώνιο κλουβί με ρόδες.

Ανάγνωση κειμένου » “Μόνο ντροπή και άλλο τίποτα”