Ο Νικ κι η ηλεκτρική καρέκλα

Τι κάνεις όταν ξέρεις πως σε λίγο θα περπατάς έναν διάδρομο ο οποίος θα σε οδηγήσει στο τέρμα σου;

Σκέφτεσαι, σκέφτεσαι τον εαυτό σου και μόνο τον εαυτό σου και περιμένεις.

Η ζωή που περνά μπροστά από τα μάτια σου, οι στιγμές που θυμάσαι πως αδίκησες ανθρώπους και εύχεσαι να τις ξαναζούσες για να κάνεις το σωστό, είναι απλά μαλακίες.

Έχεις ένα συναίσθημα που δεν μπορεί να περιγραφεί. Όπως το συναίσθημα που έχουν οι στρατιώτες πριν από μια μάχη. Είτε ξέρουν πως θα την χάσουν, είτε ξέρουν πως θα την κερδίσουν το συναίσθημα είναι το ίδιο.

Ανάγνωση κειμένου » “Ο Νικ κι η ηλεκτρική καρέκλα”