Το όρος κι ο Χρόνος

Υπάρχει ένα γνωμικό του Στίβεν  Κινγκ που το έχω υιοθετήσει και το έχω κάνει μότο. Από το Μαύρο Πύργο, μια από τις καλύτερες του ιστορίες. Ο Ρόλαντ λέει σε ένα σημείο ότι:

“Ο χρόνος είναι ένα πρόσωπο στο νερό.”

Αμέσως έρχεται στο μυαλό του καθενός μας, όταν διαβάζει κάτι τέτοιο, ένα πρόσωπο να καθρεφτίζεται μέσα στο νερό, σωστά;

Ο χρόνος, το πρόσωπο του χρόνου, το οποίο έχουμε όλοι μας σχηματίσει μέσα στο κεφάλι μας. Του έχουμε δώσει μια – κάποια μορφή, ξέρουμε όλοι μας με τι και με ποιόν μοιάζει.

Αλλά όσο ξέρουμε, τόσο ξεχνάμε.

Και ναι, ο χρόνος μοιάζει με ένα πρόσωπο στο νερό. Υπάρχει αλλά είναι θολός, υπάρχει αλλά δεν υπάρχει κιόλας.

Σαν την αντανάκλαση του προσώπου στο νερό, είναι ψεύτικος.

Ανάγνωση κειμένου » “Το όρος κι ο Χρόνος”

Ένας Αδιάφορος

Από τα ηχεία μου βαράει ο Αδιάφορος, ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια των Active Member γραμμένο πριν από πολλά χρόνια (θαρρώ ακόμη πήγαινα δημοτικό όταν κυκλοφόρησε).

Είναι εμπνευσμένο από έναν τύπο που δεν τον ενδιέφερε τίποτε άλλο στην ζωή, πέρα από κάτι τηλεκατευθυνόμενα αμαξάκια και μπαταρίες για να τα οδηγά.

Και ψιλά για να αγοράζει τις μπαταρίες για τα αμαξάκια του εκείνα.

Τον Γιάννη.

Ανάγνωση κειμένου » “Ένας Αδιάφορος”