Το τρέξιμο του Σεπτέμβρη

Το τρέξιμο του Σεπτέμβρη

Ο Σεπτέμβρης μας υπενθυμίζει κάθε χρόνο το αναπόφευκτο: μεγαλώνουμε. Κάθε πρωί, λίγο πριν να κινήσουμε για το αυτοκίνητο ή το αστικό που θα μας μεταφέρει στη δουλειά, ακούμε φωνές παιδιών. Παιδιών που πηγαίνουν στο σχολείο.

Τα όνειρα μου Όαση

Τα όνειρα μου Όαση

Τα όνειρα μου είναι κάπως διαφορετικά, σε σχέση με τα όνειρα της πλειοψηφίας των συνανθρώπων μας. Τα όνειρα μου είναι όνειρα θερινής νυκτός, χωρίς ουσία και ουτοπικά. Έχω ακούσει παρομοίωση τέτοιου είδους, κάποιος να παρομοιάσει το όνειρο με την ουτοπία. Χωρίς κανένα σχόλιο. Απλά ακούς, κουνάς το κεφάλι, γελάς και μετά πας σπίτι και κλαις…

Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη γκρεμίζω ουρανούς

Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη γκρεμίζω ουρανούς

Με τα τελευταία γεγονότα περί πολιτικής ατασθαλίας στην ευρεία ζώνη γειτνίασης του σπιτιού μας, περί αναθεώρησης συνθηκών συνθηκολόγησης μεταξύ ημών και των γειτόνων, περί πολιτικών αναταράξεων ολούθε,  περί στατοκαυλικών καθεστώτων να εντείνονται να κυβερνούν και να τείνουν να μας φάνε, περί εχθρών που αιχμαλωτίζουν και απειλούν ευθέως με πόλεμο και αιματοκύλισμα, πληθαίνουν οι φωνές ωμής…