Γκρίνια του Θείου – Vol.5

Γκρίνια του Θείου – Vol.5

Τέτοιες ώρες το αφεντικό με αφήνει να εκφραστώ. Είναι που δεν έχει έμπνευση για κάποιο βαρύγδουπο κείμενο, είναι που δε μπορεί να βάλει σε μια τάξη τη σκέψη του, είναι που έχει κλειστεί σε ένα δωμάτιο για δύο μήνες με τα βασικά για να μην πεθάνει μόνο, δεν ξέρω.   Αυτό που ξέρω είναι ότι μου έδωσε το…

Ένα γράμμα από το Βίτσι

Ένα γράμμα από το Βίτσι

Μάνα,  Έχει πιάσει ήδη κρύο. Είμαστε μια εβδομάδα, σχεδόν, στο ίδιο μέρος. Ο Λοχαγός λέει ότι δε θα κινηθούμε μέχρι να πάρει το σήμα από την Αθήνα. Εδώ πρέπει να βραδιάζουμε και να μερώνουμε, και ποιος να του πει και τίποτα;   Ψωμί έχουμε ακόμη, ευτυχώς μπήκανε προχθές δυο άτομα σε ένα  χωριό, είχανε πάει για…

Σε κόσμο για λίγους δε χωράει κανείς

Σε κόσμο για λίγους δε χωράει κανείς

Η νύχτα προσφέρει ευκαιρίες για ατελείωτες ονειροπολήσεις. Όταν συνοδεύεται από αλκοόλ και τσιγάρο, οι ατελείωτες ονειροπολήσεις πραγματικά δεν τελειώνουν. “Για αυτό είναι ατελείωτες ηλίθιε, αυτό σημαίνει η έρμη η λέξη. Ότι κάτι, ότι το οτιδήποτε δεν τελειώνει.” Σκάσε εσύ, κανείς δε σε ρώτησε, κανείς δε ζήτησε τη γνώμη σου. Αλλά έχεις δίκιο. Πραγματικά. Σε τέτοιες…

Στάσου Ξένε

Στάσου Ξένε

Στάσου Ξένε, ξέρεις, σε κοιτάζω από ώρα και επιμένω του εαυτού μου ότι σε έχω ξαναδεί. Δε μπορεί, αυτή η μορφή, αυτές οι κινήσεις, αυτό το βλέμμα που ατενίζει με μια καθάρια ματιά και δυναμική παράλληλα, το έχω συναντήσει κάπου και κάποτε. Αυτή η αυτοπεποίθηση που πηγάζει από τα μέσα σου, μου είναι γνωστή.

Όνειρα γλυκά κι ένα παγωτό χωνάκι

Όνειρα γλυκά κι ένα παγωτό χωνάκι

«Πάρε να δροσιστείς» μου πρότεινε το χωνάκι και έτρεξε κοντά στον γέρο.
Το παγωτό πρέπει να ήταν φράουλα ή κεράσι. Και οι δύο ήταν οι αγαπημένες μου γεύσεις. Πού το ήξερε ο άλλος όμως;
Επειδή ήταν φίλος από τα παλιά ίσως.

Αμαρτίες γονέων, τα τέκνα τι φταίνε;

Αμαρτίες γονέων, τα τέκνα τι φταίνε;

Ο Δημητράκης ήταν πάντα όπως τον βλέπω ακόμη και σήμερα: ψηλός, χοντρούλης, με ένα βλέμμα έκπληξης μόνιμα στο πρόσωπο. Κι αυτό το μουστάκι, που είναι καινούργιο σχετικά απόχτημα, το έχει τρία με τέσσερα χρόνια, από τότε που πάτησε τα σαράντα και κατάλαβε πως πήρε αυτομάτως και τον τίτλο του «Θείου» ή του «Μπάρμπα». Καλό παιδί…

Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη γκρεμίζω ουρανούς

Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη γκρεμίζω ουρανούς

Με τα τελευταία γεγονότα περί πολιτικής ατασθαλίας στην ευρεία ζώνη γειτνίασης του σπιτιού μας, περί αναθεώρησης συνθηκών συνθηκολόγησης μεταξύ ημών και των γειτόνων, περί πολιτικών αναταράξεων ολούθε,  περί στατοκαυλικών καθεστώτων να εντείνονται να κυβερνούν και να τείνουν να μας φάνε, περί εχθρών που αιχμαλωτίζουν και απειλούν ευθέως με πόλεμο και αιματοκύλισμα, πληθαίνουν οι φωνές ωμής…

Πάμε πόλεμο; Μπα

Πάμε πόλεμο; Μπα

Πάμε ρε μαλάκες να δώσουμε σκαμπίλια και κλοτσές στους γείτονες που μας κουνιούνται. Πάμε να πάρουμε πίσω τα παιδιά μας, πάμε να σκάσουμε και ένα ανάποδο μπάτσο στον ηγέτη της πορδής που έχουν, πάμε να πάρουμε και την Πόλη άμα λάχει. Γενικά πάμε να τους βάλουμε τα δυο ποδάρια σε ένα τσαρούχι. Ελληνικά και πατριωτικά….

Από κανένα

Από κανένα

Ο Γέρος ήταν περίεργος εκείνες τις τελευταίες νύχτες και το καταλάβαινα. Ούτε τα γελάκια που έριχνε καλοπροαίρετα στα άνοστα ανέκδοτα μου, ούτε διάβασμα παρέα με εμένα για μύθους και ιστορίες, ούτε τηλεόραση στις δέκα κάθε βράδυ να γελάσουμε με ότι αηδία έπαιζε, ούτε περίπατοι στην πόλη που δεν του άρεσε. Κλείστηκε και το ένιωθα. Ίσως…