Το Ρολόι, η Σύριγγα και το Θηρίο

Σίγουρα όλοι τους έχουμε δει. Στο δρόμο, σε λεωφορεία και τραμ, σε πάρκα και πεζοδρόμια.

Να επαιτούν και να ζητούν το ελάχιστο που μπορούμε να τους δώσουμε.

Σίγουρα όταν ήμασταν πιτσιρίκια, νιώσαμε το φόβο και την αγωνία στη φωνή του μπαμπά ή της μαμάς και το δυνατό τράβηγμα στο χέρι μας καθώς μας οδηγούσε στον απέναντι δρόμο.

Στην ασφάλεια, μακριά από τον περίεργο βρώμικο τύπο που ζητιανεύει για να πάρει “τη δόση του”.

Ανάγνωση κειμένου » “Το Ρολόι, η Σύριγγα και το Θηρίο”

Για το κάθε πρεζάκι

Έχεις σκεφτεί ποτέ πως είναι να είσαι πρεζάκι;

Κακό παράδειγμα τρόπου ερωτήσεως για τους ευαίσθητους και ευσυγκίνητους συνανθρώπους μας, παιδαριώδες και γεμάτο σιχασιά.

Είναι μια σιχαμένη λέξη αυτή, το “πρεζάκι”.

Αλλά πως θα προσφωνήσουν κάποιοι  συγκεκριμένοι άβουλοι και ημιμαθείς πίθηκοι στις ασήμαντες παρέες τους έναν άνθρωπο με θέμα εξαρτήσεως που θα τύχει να δουν στον δρόμο, ή να συναντήσουν σε μια περιπλάνηση;

Ανάγνωση κειμένου » “Για το κάθε πρεζάκι”

Ο Κόσμος του Λεμονιού

«Ένα λεμόνι θα ήθελα» είπε ο τύπος με μια χαμένη όραση με θολωμένη ματιά και μια λαλιά περίεργη.

«Έλα» είπε ο μανάβης και έπιασε ένα λεμόνι από δίπλα του. Του το έδωσε.

«Πόσο;» Ρώτησε ο τύπος και έψαξε στην τσέπη της βερμούδας του.

«Τίποτα, να ‘σαι καλά» απάντησε ο μανάβης και μαρμάρωσε το βλέμμα του επάνω του.

Παρατηρούσα τον τύπο να φεύγει με το λεμόνι στα χέρια, ψελλίζοντας δυο τρία μαζεμένα «ευχαριστώ», γύρισα στον μανάβη.

Το πρόσωπο του είχε ζωγραφισμένη μια απέχθεια με κάτι άλλο, ήταν μίσος;

Ανάγνωση κειμένου » “Ο Κόσμος του Λεμονιού”