Χαμένα χρόνια

Τί θα γίνεις όταν μεγαλώσεις; Τί θα προσφέρεις στην κοινωνία και πώς θα κάνεις περήφανη την οικογένεια σου;

“Μία χαρά εμείς δεν αξίζουμε, να σε καμαρώσουμε γιατρό και δικηγόρο και ότι άλλο ταιριάζει με κοστούμι τσάντα και ακριβή κούρσα;”

Ανατρίχιασα.

~~

Πολλές τέτοιες ερωτήσεις είχες ακούσει όταν, παιδάκι ακόμη, πήγαινες για ένα τρίμηνο, αυτό του καλοκαιριού, στο χωριό για τις διακοπές σου.

Κοντά στη φύση και μακριά από τα καυσαέρια της πόλης και τη φασαρία των μηχανών ταχείας καύσεως, ανάμεσα σε έλατα, καστανιές και πρόβατα ένιωθες, αισθανόσουν, γευόσουν, έβλεπες κάτι που σου έλειπε όλον τον υπόλοιπο χρόνο:

Ελευθερία.

Ανάγνωση κειμένου » “Χαμένα χρόνια”

Φωτογραφίες κι αναμνήσεις

Κάποτε υπήρχε μια συσκευή απαράμιλλης τεχνολογικής επαναστατικότητας σε κάθε σχεδόν σπίτι: η φωτογραφική μηχανή. 

Τώρα πλέον έχει εγκατασταθεί στης  «νέας τεχνολογίας κινητά.»

Τα καλά σταμάτησαν να τα κυκλοφορούν, που έλεγε κι ο παππούς.

Ποτέ δε θα μάθω να τα χειρίζομαι εν τω μεταξύ τα ρημαδιασμένα.

Συνήθως τη φωτογραφική μηχανή τη χρησιμοποιούσε η μαμά του σπιτιού και απαθανάτιζε την κάθε χαρούμενη στιγμή της οικογένειας.

Έπειτα διάλεγε κορνίζες που δεν ταίριαζαν καθόλου με το υπόλοιπο διακοσμητικό στοιχείο του σπιτιού και έβαζε μέσα μια στάλα ζωής τραβηγμένη με ένα φακό.

Έβαζε μέσα φωτογραφίες.

~~

Ανάγνωση κειμένου » “Φωτογραφίες κι αναμνήσεις”

Συζητώντας με εσένα

Σε εσένα μιλάω πιτσιρίκο.

Κάποτε θα πεις πως σου τα έλεγα αλλά δεν με άκουσες. Το ξέρω αυτό γιατί το είπα κι εγώ κάποτε. Οπότε δώσε μια “Άλφα” προσοχή σε όποια λέξη ακολουθήσει και μην την ξεχάσεις ποτέ.

Κάποτε θα με ευχαριστήσεις κι αν όχι, δεν τρέχει και τίποτα.

Λοιπόν,

ξεκίνα από τα βασικά μικρέ, στο δημοτικό μην απομονώνεσαι και μην φοβάσαι τους άλλους.

Είναι άνθρωποι σαν κι εσένα αλλά ακόμα κι αν είναι γουρούνια χωρίς συναισθήματα όπως ίσως ορθώς φοβάσαι, δεν πειράζει. Καλό θα σου κάνει να μάθεις πως σκέφτονται τέτοια όντα από μικρά, οπότε ανοίξου και βάλε καινούργιους ανθρώπους δίπλα σου.

Ανάγνωση κειμένου » “Συζητώντας με εσένα”

Το ανάθεμα του Σεπτέμβρη

Όποτε μπαίνει ένας Σεπτέμβρης αισθάνομαι ακριβώς το ίδιο συναίσθημα που αισθανόμουνα όταν το σχολείο απείχε δέκα μέρες από την ζωή μου. Συναισθήματα, μάλλον. Αισθήματα, ερεθίσματα, καταστάσεις.

Όλα αυτά μαζί.

Με κυνηγάν κάτι συναισθήματα που έχουν το ύψος και τα κιλά του Καλ – Ντρόγκο, με πιάνουν και με σακατεύουν στο ξύλο.

Αλλά πριν λιποθυμήσω, τα βλέπω και τα θυμάμαι.

Ανάγνωση κειμένου » “Το ανάθεμα του Σεπτέμβρη”