Το Ρολόι, η Σύριγγα και το Θηρίο

Το Ρολόι, η Σύριγγα και το Θηρίο

Σίγουρα όλοι τους έχουμε δει. Στο δρόμο, σε λεωφορεία και τραμ, σε πάρκα και πεζοδρόμια. Να επαιτούν και να ζητούν το ελάχιστο που μπορούμε να τους δώσουμε. Σίγουρα όταν ήμασταν πιτσιρίκια, νιώσαμε το φόβο και την αγωνία στη φωνή του μπαμπά ή της μαμάς και το δυνατό τράβηγμα στο χέρι μας καθώς μας οδηγούσε στον…

Η γνωριμία με το Θάνατο

Η γνωριμία με το Θάνατο

Η πρώτη μου επαφή με τον Θάνατο ήταν κάπου στα Εννέα. Ή στα Οκτώ; Κάπου στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Τετάρτη βράδυ είχα αποκοιμηθεί με Jurassic Park και είχα αυτό το όμορφο αίσθημα που είχαμε οι πιτσιρικάδες, του τότε, οι ερωτευμένοι με τους δεινόσαυρους. Ξημέρωνε Πέμπτη και είχαμε σχολική φωτογράφηση, τα ρούχα που είχε επιλέξει…

Βάλτε να πιούμε

Βάλτε να πιούμε

«Τελικά;» τον ρώτησα και περίμενα. Φασαρία και κόρνες απ’ έξω, ησυχία μέσα. «Ότι να’ ναι κι όπως κάτσει» ήρθε σαν απάντηση. Και αυτό κάναμε. Αργήσαμε να ξεκινήσουμε, θέλαμε να προλάβουμε την αλητεία της νύχτας στο ξεκίνημα της. Δεν προσέξαμε και ιδιαίτερα την εμφάνιση μας, δεν μας ένοιαζε και ιδιαίτερα η εικόνα μας. Ίσως για πρώτη…

Το παρελθόν και τα φαντάσματα

Το παρελθόν και τα φαντάσματα

Στην γραφή το ωραιότερο που μπορεί να τύχει είναι η έμπνευση. Η αυθόρμητη κι αληθινή, απλή έμπνευση της στιγμής. Μια τέτοια στιγμή βιώνω τώρα. Και όχι επειδή έζησα κάτι το συναρπαστικό ή έκανα το οτιδήποτε ηράκλειο. Απλά επειδή τελείωσα μια σειρά στην τηλεόραση. Θα έρθω στην σειρά στο τέλος.

Την ζωή πιο πολύ φοβάμαι μικρέ

Την ζωή πιο πολύ φοβάμαι μικρέ

  «Δεν φοβάμαι τον θάνατο. Πιο πολύ φοβάμαι την ζωή παρά τον θάνατο» Κάπως έτσι ξεκίνησε να μιλά  και άναψε ένα Camel κίτρινο. Πάντα αναρωτιόμουν πως διάολο τα καπνίζει, τόσο βαριά τσιγάρα. Ήταν από τα λίγα που του είχε περάσει ο πατέρας του ίσως, το βαρύ το αντρικό το τσιγάρο. Τα άλλα τα αλαφριά είναι…

Τι είναι ο θάνατος

Τι είναι ο θάνατος

Το χειρότερο που μπορεί να αισθανθεί κανείς όταν πεθαίνει λογικά θα είναι ότι πεθαίνει. Νομίζω τουλάχιστον, ίσως να είναι ένα συναίσθημα που θα βιώσεις μια φορά και για πολύ λίγο ή θα είναι μια κατάσταση η οποία θα βιώνεται για πολύ. Ίσως πάλι να μην είναι και απολύτως τίποτα, ίσως ο θάνατος να είναι το…

Ο τρελός ξέρει

Ο τρελός ξέρει

Ανοίξαμε την πόρτα κι αφού πρώτα προχώρησαν οι γονείς μου, ακολούθησα. Πρώτη φορά έμπαινα σε τέτοιο μέρος, γηροκομείο έλεγαν πως ονομάζεται, αλλά «Μέσα δεν υπάρχουν μόνο γέροι. Υπάρχουν κι άρρωστοι άνθρωποι». Έτσι μου είπαν. Στην διαδρομή από το σπίτι στο νοσοκομείο, ας το πω έτσι να ησυχάσω την ψυχή μου, έκανα ερωτήσεις παιδικές και αφελείς.

Σμαραγδένιο όνειρο

Σμαραγδένιο όνειρο

Μόλις τέλειωσε η βάρδια. Κοίταξε το ρολόι, δυόμισι. Χωρίς καν να αλλάξει ξεκίνησε να φύγει. Δεν περνούσε ούτε δευτερόλεπτο στις ντουλάπες με όλους τους άλλους τους λεχρίτες να τον κοιτάνε και να ζέχνουν κι αυτή την μπόχα του ιδρωμένου μεσήλικα. Άφησε την κεντρική πόρτα με μια υπόνοια χαμόγελου στον φύλακα που μόλις έπιασε δουλειά και…

Μίστερ

Μίστερ

  Ο μανδύας που έχω έχει ένα χρώμα, μάλλον έχει μια απουσία χρώματος που θυμίζει το άυλο. Δεν έχει δική του υπόσταση, δεν έχει μια συγκεκριμένη ύλη κι όμως, όταν τον φοράω παίρνει το σχήμα του κορμιού μου. Δένει επάνω μου και με καλύπτει. Με κάνει αόρατο, μαζί με εμένα κάνει αόρατο και ότι κουβαλάω…