Το Ρολόι, η Σύριγγα και το Θηρίο

Σίγουρα όλοι τους έχουμε δει. Στο δρόμο, σε λεωφορεία και τραμ, σε πάρκα και πεζοδρόμια.

Να επαιτούν και να ζητούν το ελάχιστο που μπορούμε να τους δώσουμε.

Σίγουρα όταν ήμασταν πιτσιρίκια, νιώσαμε το φόβο και την αγωνία στη φωνή του μπαμπά ή της μαμάς και το δυνατό τράβηγμα στο χέρι μας καθώς μας οδηγούσε στον απέναντι δρόμο.

Στην ασφάλεια, μακριά από τον περίεργο βρώμικο τύπο που ζητιανεύει για να πάρει “τη δόση του”.

Ανάγνωση κειμένου » “Το Ρολόι, η Σύριγγα και το Θηρίο”

Η γνωριμία με το Θάνατο

Η πρώτη μου επαφή με τον Θάνατο ήταν κάπου στα Εννέα.

Ή στα Οκτώ; Κάπου στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού.

Τετάρτη βράδυ είχα αποκοιμηθεί με Jurassic Park και είχα αυτό το όμορφο αίσθημα που είχαμε οι πιτσιρικάδες, του τότε, οι ερωτευμένοι με τους δεινόσαυρους.

Ξημέρωνε Πέμπτη και είχαμε σχολική φωτογράφηση, τα ρούχα που είχε επιλέξει η μαμά μου ήταν ήδη επάνω στην καρέκλα.

Ξάπλωσα και κουκουλώθηκα σκεπτόμενος τον παλιό κατεστραμμένο κόσμο των δεινοσαύρων ενώ έβαζα τον εαυτό μου στην θέση του δόκτορος Γκραντ.

Λίγο και το χάζι στον τοίχο με τα αυτοκόλλητα που φώτιζαν και παρουσίαζαν Τρικεράτοπες και Βελοσιράπτορες και τα βλέφαρα βάρυναν.

Ανάγνωση κειμένου » “Η γνωριμία με το Θάνατο”

Βάλτε να πιούμε

«Τελικά;» τον ρώτησα και περίμενα. Φασαρία και κόρνες απ’ έξω, ησυχία μέσα.

«Ότι να’ ναι κι όπως κάτσει» ήρθε σαν απάντηση.

Και αυτό κάναμε.

Αργήσαμε να ξεκινήσουμε, θέλαμε να προλάβουμε την αλητεία της νύχτας στο ξεκίνημα της.

Δεν προσέξαμε και ιδιαίτερα την εμφάνιση μας, δεν μας ένοιαζε και ιδιαίτερα η εικόνα μας. Ίσως για πρώτη φορά στα είκοσι τόσα χρόνια που βγαίναμε έξω, βγαίναμε μαζί σαν φίλοι.

Ανάγνωση κειμένου » “Βάλτε να πιούμε”

Το παρελθόν και τα φαντάσματα

Στην γραφή το ωραιότερο που μπορεί να τύχει είναι η έμπνευση. Η αυθόρμητη κι αληθινή, απλή έμπνευση της στιγμής.

Μια τέτοια στιγμή βιώνω τώρα.

Και όχι επειδή έζησα κάτι το συναρπαστικό ή έκανα το οτιδήποτε ηράκλειο. Απλά επειδή τελείωσα μια σειρά στην τηλεόραση.

Θα έρθω στην σειρά στο τέλος.

Ανάγνωση κειμένου » “Το παρελθόν και τα φαντάσματα”