Το παρκούρ των σπουργιτιών

Σκοτείνιαζε απότομα πλέον αλλά ήδη άρχιζε να μυρίζει κάτι που θύμιζε καλοκαίρι. Είχαν αρχίσει οι ημέρες εκείνες  που ξεγελάει ο νους και σε κάνει να πιστεύεις πως είσαι αήττητος και θα ζεις για πάντα, όσο θα υπάρχει ήλιος θα υπάρχεις κι εσύ.

Τα σμήνη υπήρχαν ολούθε, ακούγονταν από παντού.

Σαν εξώστες οι κεραίες και σαν θεατρικές σκηνές οι δρόμοι, παραμόνευαν.

Ανάγνωση κειμένου » “Το παρκούρ των σπουργιτιών”