Να ξημερώσει στο Βαρδάρη

Θ’ αρχίσω με το κλασικό επαναλαμβανόμενο κλισέ: Τί να πρωτογράψεις για αυτήν τη μαγική, κατ’ εμέ, πόλη.

Για το απίστευτο κλίμα της; Την υγρασία που φτάνει στα ουράνια κατά τη διάρκεια του χειμώνα και σου τρυπάει μέχρι και την ψυχή;

Εάν βέβαια αποφασίσεις να κατέβεις μια βολτίτσα στην παραλία ή σε κανένα από τα χιλιάδες καφέ στα περίχωρά της.

Μήπως για τους απίστευτους δρόμους της που σε παραπέμπουν σε ένα Λούνα Παρκ τρόμου;

Αυτό λόγω των κρατήρων που βρίσκονται στη θέση της ασφάλτου ενώ νιώθεις πως κρατάς εισιτήριο μίας διαδρομής χωρίς να γνωρίζεις αν θα επιστρέψεις σώος στην πεζή σου καθημερινότητα.

Για τα μέσα μαζικής μεταφοράς;

Που οποιοδήποτε δρομολόγιο αποτελεί καινούργια περιπέτεια;

Με τους ανθρώπους της;

Με αυτή τη μαγική πάστα ανθρώπων που για να λέμε την αλήθεια είναι μοναδικοί από όλες τις απόψεις.

Ανάγνωση κειμένου » “Να ξημερώσει στο Βαρδάρη”

Αστικό λεωφορείο το καλοκαίρι

Καλοκαίριασε. Ειδησάρα σε λέω. Για όσους χρησιμοποιούν μέσα μαζικής μεταφοράς και ταλαιπωρίας, σήμανε και το ξεκίνημα της ανάβασης τους Γολγοθά.

“Ω ρε πούστη”, φωνάζει η φωνή της λογικής και της συνείδησης.

Από τέλη του Μάη έως και τον Σεπτέμβριο περίπου διαρκεί η ανάβαση και πολλοί συνάνθρωποι βιώνουν έντονα συναισθηματικές στιγμές μέσα σε:

λεωφορεία – τρόλεϊ – μετρό και ότι άλλο υπάρχει.

Επειδή είμαι Θεσσαλονικιός δε μπορώ να εκφέρω άποψη ούτε για τραμ – τρόλεϊ ή όπως αλλιώς το λένε οι φίλοι στον νότο, αλλά βέβαια ούτε και για μετρό (μη γελάτε).

Ανάγνωση κειμένου » “Αστικό λεωφορείο το καλοκαίρι”

Ένας CausticAuthorας στην Γερμανία

Στον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο, ένα έντονο κωμικό στοιχείο – χαρακτήρας ήταν ο «βλάχος».

Ο κακομοίρης Έλληνας της επαρχίας, ο οποίος επισκεπτόταν την πρωτεύουσα για πρώτη φορά στην ζωή του.

Συνηθισμένος από την ζωή στο χωριό του, έπεφτε συνεχώς σε αδιέξοδες καταστάσεις, έκανε συνεχώς γκάφες, γενικά ήταν το comic-relief της εποχής.

Η ενδυμασία του ήταν η κλασική : μάλλινη κάπα, σκελέα κι από πάνω μάλλινο παντελόνι, στο ένα πόδι λουστρίνι και στο άλλο τσαρούχι που έλεγε κι ο Σουρής. Την εικόνα συμπλήρωναν ένα καλάθι με πίτα και τυρί από το χωριό μαζί με δυο κότες δεμένες επάνω του.

Ανάγνωση κειμένου » “Ένας CausticAuthorας στην Γερμανία”

Μια γυναίκα που χορεύει

Το πιο όμορφο θέαμα είναι μια γυναίκα που χορεύει, είχε γράψει κάποτε ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ.

Το πιο όμορφο θέαμα είναι μια πλάκα πενηντάρικα που βγαίνει από το atm, είχε πει κάποτε ο Θανάσης ο εφοριακός.

Το πιο όμορφο θέαμα είναι ένα μπατσικό που έχει πάρει φωτιά, είχε φωνάξει σε μια μάζωξη ο Ραμόν.

Το πιο όμορφο θέαμα είναι τανκς στους δρόμους, είχε ψιθυρίσει ο Βαγγέλης ο σεκιουριτάς.

Κάπως έτσι χαοτικά άρχισα να σκέφτομαι όταν την είδα να χορεύει.

Για αυτό και η ρήση του Μπαλζάκ στην αρχή.

Ανάγνωση κειμένου » “Μια γυναίκα που χορεύει”

Μόνο ντροπή και άλλο τίποτα

Καλοκαίρι στην Θεσσαλονίκη χωρίς αυτοκίνητο σημαίνει τρία πράγματα: ζέστη, λεωφορείο, θάνατος.

Το είχα ξεχάσει λόγω της ημέρας η οποία κύλησε καλύτερα από τις υπόλοιπες που δεν κυλούσαν γενικά, οπότε με μια όχι καλή διάθεση αλλά μια υποψία καλοσύνης μέσα στην διάθεση άφησα την στάση πίσω και μπήκα στο ορθογώνιο κλουβί με ρόδες.

Ανάγνωση κειμένου » “Μόνο ντροπή και άλλο τίποτα”