Ένα γράμμα από το Βίτσι

Μάνα, 

Έχει πιάσει ήδη κρύο. Είμαστε μια εβδομάδα, σχεδόν, στο ίδιο μέρος. Ο Λοχαγός λέει ότι δε θα κινηθούμε μέχρι να πάρει το σήμα από την Αθήνα.

Εδώ πρέπει να βραδιάζουμε και να μερώνουμε, και ποιος να του πει και τίποτα;  

Ψωμί έχουμε ακόμη, ευτυχώς μπήκανε προχθές δυο άτομα σε ένα  χωριό, είχανε πάει για εξόρμηση και ενέδρα.

Δε ξέρω σε ποιο, δε μπόρεσαν να μου πούνε, και τα δυο τα παιδιά είναι από κάτω. Δεν είναι από τα δικά μας τα μέρη.

Ο Λοχαγός είπε ότι όταν τελειώσει ο πόλεμος, θα τους περάσει στρατοδικείο. Είχανε αποστολή και την παράτησαν. 

Ανάγνωση κειμένου » “Ένα γράμμα από το Βίτσι”

Ο λήσταρχος, το Φαλακρό και μια κατάρα

Το «Φαλακρό» είναι ένα ύψωμα εντελώς μα εντελώς φαλακρό. Ξερό και άδειο. Για αυτό και ονομάστηκε κι έτσι, «Φαλακρό».

Κοίτα να δεις σύμπτωση.

Δεν έχει δέντρα, δεν έχει βλάστηση, δεν έχει θάμνους και φυλλωσιές. Δεν έχει πουλιά να πετάνε από πάνω του, ούτε γρύλους τα καλοκαίρια να ξελαρυγγιάζονται.

Ακόμη και τα ζώα αποφεύγουν να βοσκήσουν κοντά του.

Καταραμένο και κακό το ύψωμα το φαλακρό. Κάτι τέτοια σαχλά στιχάκια μουρμουράνε ακόμη και σήμερα όσα γερόντια έμειναν στο χωριό, όταν το κοιτάνε τα απογεύματα να ξεπροβάλει μεγαλόπρεπο, καμπουριαστό και γερασμένο.

Ανάγνωση κειμένου » “Ο λήσταρχος, το Φαλακρό και μια κατάρα”