Ο Θεός έχει τη μορφή Σκίουρου

«Ο πατέρας μου πήγε για κυνήγι με δυο φιλαράκια του. Τότε τους επιτέθηκαν οι Κομάντσι. Τους πήραν τα άλογα τους. Σκότωσαν τους δυο φίλους του πατέρα μου.

Αλλά εκείνον τον άφησαν να ζήσει. Κι έμεινε πίσω μόνος του, για μέρες.

Μέρες νηστικός και χωρίς νερό, μέρες ολόκληρες. Μέχρι που μια μέρα, ενώ σερνόταν στο χώμα κι έψαχνε κάτι να φάει, βρήκε το Θεό.

Ακριβώς απέναντι του, ένας μεγάλος, χοντρός Σκίουρος τον κοιτούσε στα μάτια.

Οπότε, συγκέντρωσε όλα τις δυνάμεις του και τον πυροβόλησε τον καριόλη». Τον έψησε, τον έφαγε, Τον δόξασε και επέζησε να διηγηθεί την ιστορία στον γιο του.

Λογικά οι Κομάντσι θα του άφησαν και το όπλο του με μια ή δυο σφαίρες μέσα, αλλιώς πως στα κομμάτια να σκότωσε τον σκίουρο;

Με τη δύναμη της αγάπης;

Ή με τη δύναμη του Θεού;

Μα ποια ιστορία είναι αυτή; Η ιστορία του πατέρα του Fitzgerald  από το Revenant. Γράψε άλλη μια φορά την λέξη ιστορία, μπορείς.

Την εξιστορεί ο ίδιος ο Fitzgerald  στον Bridger, ένα από τα τελευταία βράδια του ταξιδιού τους, που ετοιμάζει και μοιράζει στα δύο ένα γεύμα της κακιάς ώρας. Μια πολύ καλή ταινία το Revenant με εξαιρετικές ερμηνείες, τόσο από τον DiCaprio όσο και από τον Hardy.

 

Πηγή εικόνας: epsilonreviews.com

 

Το παραπάνω παράδειγμα πέρασε στην αρχή σαν μια δικαιολογία για τον χαρακτήρα του «κακού» στην ταινία.

Μια παιδική ηλικία κοντά σε έναν άνθρωπο που του έχει σαλέψει από την πείνα και την δίψα, αλλά έχει βρει το Θεό στην μορφή ενός Σκίουρου. Κι από τη στιγμή εκείνη ο Θεός είναι μαζί του, αλλά λογικά με διαφορετική μορφή από εκείνη του σκίουρου.

Μέχρι τη μέρα που ο Θεός του θα τον καλέσει και θα αφήσει τον γιο του πίσω, στον σκληρό κι άπονο κόσμο που δεν είχε και δεν έχει την τύχη να αναγνωρίσει τον Θεό κάπου.

Έπειτα το σκαλπ του παιδιού του θα αφαιρεθεί, αφαιρώντας έτσι την λιγοστή λογική που του έχει απομείνει και αφήνοντας τον Fitzgerald  να αναπτύξει τον χαρακτήρα που όλοι θυμόμαστε από την ταινία.

Ο Θεός έχει τη μορφή Σκίουρου, το σκέφτομαι πολύ καιρό είναι η αλήθεια. Γιατί; Γιατί δεν ξέρω αν το καταλαβαίνω απόλυτα ή αν το κατανοώ ελάχιστα.

Ο Θεός για τον οποιοδήποτε μπορεί να είναι το οτιδήποτε, κάτι τέτοιο βγαίνει σαν συμπέρασμα από την παραπάνω σκηνή.

Σωστά;

 

 

Ο Θεός για ένα παιδί έντεκα ετών μπορεί να είναι η νονά του τα Χριστούγεννα, η οποία φορτωμένη με δώρα θα χτυπήσει το κουδούνι και θα του τα αποθέσει στα πόδια.

«Καλές Γιορτές μικρέ» θα του πει και θα προσπαθήσει να του δώσει δυο φιλιά και μισή αγκαλιά πριν το μικρό τερατάκι ορμήσει στα κουτιά και αρχίσει να τα ξετυλίγει με σπουδή, θέρμη και οργή.

Στην περίπτωση αυτή, η ανάγκη του παιδιού για μια απόδραση στο υπερφυσικό, η ανάγκη του για ένα Θεό αντικατοπτρίζεται στην ανάγκη του για παιχνίδια. Η νονά έχει πάρει την μορφή Του και εμφανίζεται σαν άλλος Ιησούς με πολλά βαρέλια κρασί και ψάρια στον βαφτισιμιό.

«Πάρε να έχεις δώρα, αγόρι μου καλό. Πάρε και αντάμειψε την αγάπη της νονάς με μια ψεύτικη αγκαλιά και ένα ακόμη πιο ψεύτικο ευχαριστώ» λέμε και κλαίμε, λέει και κλαίει η νονά.

«Δηλαδή, ο Θεός για τον μικρό είναι η ανάγκη εκπλήρωσης της υλιστικής ιδέας στην προεφηβική ηλικία του. Ο Θεός έχει την μορφή  της νονάς, ναι.

Το πιάσαμε. Άρχισες να κουράζεις. Σταμάτα» σε ακούω και σε νιώθω να μου ψιθυρίζεις.

Εντάξει, προχωράω.

 

 

Ένα πιτσιρίκι το οποίο μέρα και νύχτα γυρνάει με ένα πανέρι προσπαθώντας να πουλήσει την λιγοστή του πραμάτεια, τι Θεό μπορεί να σκέφτεται;

Τι Θεός μπορεί να παρουσιαστεί μπροστά του και να πει το πιτσιρίκι:  «Να ’τος, με είχε ξεχάσει αλλά τώρα είναι εδώ, δίπλα μου και δεν θα με αφήσει ποτέ ξανά».

Μάλλον ο Θεός θα έχει την μορφή της πρόνοιας και του κράτους δικαίου το οποίο θα μεριμνήσει για το παιδί και το μέλλον του. Έτσι δεν θα ήταν το σωστό;

Ή αν το εκμεταλλευόταν ο οποιοσδήποτε, ο Θεός θα έπρεπε να πάρει την μορφή του Batman και να αρχίσει στις κλωτσιές τον οποιοδήποτε νταβά βρίσκεται πάνω ή δίπλα ή κοντά  από και στο πιτσιρίκι.

Οπότε για το παραπάνω παιδί, ο Θεός έχει την μορφή του Vigilante. Τύπου Charles Bronson, όχι έναν απλό Vigilante.

 

 

Για έναν  άστεγο τώρα, μάντεψε τι μορφή έχει ο Θεός. Όχι,  αν μπορείς, μάντεψε.

Η εύκολη απάντηση είναι μια στέγη πάνω από το κεφάλι του και μια δουλειά για να μπορέσει να εξασφαλίσει  τα απαραίτητα για να ζήσει.

Ναι, ίσως.

Ίσως πάλι ο Θεός να μοιάζει με έναν καθημερινό άνθρωπο, ο οποίος την ώρα που θα περάσει από το σημείο που ο άστεγος κάθεται, δεν θα αποστρέψει το βλέμμα και θα του δώσει ένα ασήμαντο ποσό μαζί με ένα σημαντικό και ενθαρρυντικό χαμόγελο.

«Σιγά τα λάχανα ρε τραχανά.

Δηλαδή ένας άστεγος περιμένει το φαφούτικο χαμόγελο της κυρα-Γιάννας ή το μειδίαμα του Μήτσου για να πάρει το κουράγιο του και να συνεχίσει να κάθεται στο αγιάζι και στη ζέστη χωρίς κανένα μέλλον;».

Ίσως.

Ίσως ο Θεός του αστέγου να έχει την  μορφή ενός ανθρώπου. Ίσως να μην σε νοιάζει και δεν βλέπεις καμιά προοπτική για αυτόν από τη στιγμή που έχεις ήδη αποφασίσει ότι ένας άστεγος δεν έχει κανένα μέλλον.

Ίσως ο Θεός του αστέγου να έχει την μορφή σου.

Ή την δική μου μορφή.

Φαντάζεσαι;

Ίσως από την άλλη, ο Θεός του αστέγου να μην είναι τόσο καριόλης και μαλάκας όπως ο δικός μας, ο δικός σας ή ο δικός τους.

«Ο Θεός καριόλης ρε αντίχριστε, αμόρφωτε και προβοκάτορα; Θα πεθαίνεις και δεν θα βγαίνει η ψυχή σου με αυτά που πιστεύεις και γράφεις».

Είναι πιθανό να συμβεί αυτό, ναι.

Αλλά, τι μορφή έχει ο Θεός μας, αγαπητέ συνοδοιπόρε; Το έχεις σκεφτεί ποτέ σου;

 

 

Αυτή τη στιγμή τον ακουμπάω τον Θεό μας, βρίσκεται μέσα στο πορτοφόλι μου. Αν και έχει αδυνατίσει τρομερά μετά τα τελευταία που συμβαίνουν. Και πάλι, όσο και να αδυνατίσει, είναι ο Θεός μας.

Τον αισθάνεσαι κι εσύ;

Αισθάνεσαι τη Θέωση όποτε πας να βγάλεις χρήμα ζεστό από την τράπεζα; Χρήμα που μόχθησες σε ξένη εργασία να παράξεις, απλά και μόνο για να το χουφτιάσεις για λίγα λεπτά μέχρι να το καταθέσεις σε λογαριασμούς χρέους που δημιουργήθηκαν για εσένα, από εσένα, χωρίς όμως να γνωρίζεις την ύπαρξη και την δημιουργία τους;

Κι όμως, για εκείνα τα λίγα λεπτά που αγκαλιάζεις τον Θεό, το νιώθεις. Νιώθεις αυτή την μικρή κάψα, αυτή τη λατρεία και την αιώνια υποταγή σου προς Αυτόν, τον Ένα, τον Μοναδικό.

Για εμάς ο Θεός δεν είχε ποτέ την μορφή Σκίουρου. Για εμάς ο Θεός δεν είχε ποτέ μια μορφή που μπορεί να σου δώσει ελπίδα και χαρά ή να σε βοηθήσει με την θυσία και την αγάπη της.

«Καλά, κι ο Χριστός τι ακριβώς είναι;» είναι η επόμενη ερώτηση που ακούω στο κεφάλι μου και στα αυτιά μου.

Ο Χριστός, έτσι όπως καταντήσαμε τον κόσμο και καταντήσαμε κι εμείς οι ίδιοι, είναι ένας κηπουρός στον κακοδιατηρημένο μας κήπο,  κακοπληρωμένος, με οικογένεια σε ξένη χώρα, ο οποίος πασχίζει πολλά χρόνια να πάρει πράσινη κάρτα και να φέρει την οικογένεια του στα λημέρια μας.

Αλλά του το αρνούμαστε το δικαίωμα αυτό, εμείς είμαστε καλύτεροι του. Για εμάς ο Θεός δεν έχει τη μορφή του Χριστού.

Για εμάς πλέον, ο Θεός δεν έχει καμία απολύτως μορφή. Αυτό στο πορτοφόλι μου με ξεγελάει ώρες-ώρες.

Είναι άπειρα τα παραδείγματα για το ποια μορφή μπορεί να έχει ο Θεός, σωστά; Όσο σκέφτομαι περιπτώσεις ανθρώπων, βρίσκω τα διπλάσια παραδείγματα Θεών και μορφών Του.

Αν ο Θεός δεν μοιάζει πλέον με τον Άνθρωπο Ιησού, που έλεγαν και στον Μαύρο Πύργο, ελπίζω να μοιάζει τουλάχιστον με έναν Σκίουρο.

Και να ίσχυε, λέει, κάτι τέτοιο.

Ούτε θα μας κατέκρινε, ούτε θα μας κατηχούσε, ούτε θα μας κατηγορούσε, ούτε θα μας καταδίκαζε σε αιώνιες τιμωρίες. Μόνο να είχαμε ή να έχουμε κανένα βελανίδι να τον ξεγελάσουμε.

Θα είχε πλάκα, δεν θα είχε;

 

Μοιραστείτε το:

Όταν το κουμπί πατούμε - θέλουμε να εγγραφούμε

...για να δέχομαι τα κείμενα στα εισερχόμενά μου.

Δεν ενοχλούμε. Κείμενα γράφουμε. Μια εγγραφή για εσένα, μια ελπίδα για εμάς