|

Το Φθινόπωρο με Μουσική

Βαρέθηκα να γκρινιάζω και να παραπονιέμαι. Έτσι κι αλλιώς δε θα βγει κάτι. Δε θα αλλάξει το οτιδήποτε. Ότι γράφουμε και λέμε, θα τα γράφουμε και θα τα λέμε και του χρόνου.

Οπότε ας περάσουμε σε ένα αποκούμπι μας: στη μουσική. Και στην αγαπημένη μας περίοδο – εποχή του χρόνου:

Το φθινόπωρο ήρθε. Το καταλάβαμε από τα σχολικά κουδούνια που ηχούν στις γειτονιές.

Ελάτε, ας παραδεχτούμε ότι όλοι μας λίγο ή πολύ αισθανόμαστε κάπως περίεργα. Παίρνουμε μια άδεια από τα χαρούμενα μας συναισθήματα. Εάν έχουμε καθόλου από δαύτα.

Δεν μπορούμε να εξηγήσουμε το γιατί. Το φθινόπωρο μάς κάνει να αισθανόμαστε από την μία παιδιά και από την άλλη Αιωνόβιοι Μαθουσάλες.

Θα αναφέρω πέντε κομμάτια που μέσα στο κεφάλι μου παίζουν τις ημέρες που το φθινόπωρο παρελαύνει. Ίσως πετύχω ένα που έχουμε κοινό για αυτήν την εποχή. Ίσως κι όχι.

Έβαλα στην λίστα κομμάτια που φέρνουν στο μυαλό μια ελαφριά μαυρίλα. Δεν περιέχουν απαραίτητα αναφορές στην εποχή, το φθινόπωρο.

Απλά έχουν συνδυαστεί στο κεφάλι μου με την μουντή περίοδο που διανύουμε τώρα, όπως και κάθε χρόνο.

Lets Roll Bitches, όπως λέμε και στην Κοζάνη:

~~{}~~

~~{}~~

Κάπου στην λίστα θα βρισκόταν ο Moby.

Ίσως ένα από τα ωραιότερα του κομμάτια, σίγουρα ένα από τα αγαπημένα μου.

Το ακούμε σε μια επανάληψη μέσα στο κεφάλι μας όποτε επιχειρούμε μια βόλτα στο κέντρο της πόλης μας. Το φθινόπωρο με όλη την μουντάδα του σε συνδυασμό με τον κόσμο και την απάθεια του δίνουν στο κομμάτι τον τέλειο συνδυασμό.

Εάν ειδικά κάτσουμε και σκεφτούμε τους στίχους: Why does my heart feel so bad.

Και δεν μπορούμε και να εξηγήσουμε γιατί αισθανόμαστε άσχημα. Φταίει ο κόσμος, η εποχή ή εμείς; Σίγουρα δε φταίει ο Moby.

~~{}~~

~~{}~~

Ένα από τα αγαπημένα μου γαλλικά κομμάτια όλων των εποχών.

Καλά, όχι ότι γνωρίζω και πολλά είναι η αλήθεια.

Οι Indochine βρίσκονται στην δισκογραφία τόσο της Γαλλίας αλλά και παγκοσμίως από το 1980.

Το συγκεκριμένο κομμάτι μεταφράζεται σαν “Ρώτησα το φεγγάρι”. Είναι η αιτία που η μπάντα επανήλθε το 2002 με το άλμπουμ της “Paradize”.

Ίσως δεν είναι τόσο η μουσική ή οι στίχοι που συνδυάζουν το κομμάτι με το φθινόπωρο αλλά το βίντεο κλιπ. Το βάδισμα του Nicola Sirkis με ένα μωρό στα χέρια στην αρχή κι έπειτα με ένα κοριτσάκι στο πλάι του.

Το οποίο κοριτσάκι τραγουδά και το ρεφρέν του κομματιού μαζί του.

~~{}~~

~~{}~~

Περισσότερη ενέργεια στο συγκεκριμένο κομμάτι.

Και λογικό, είναι Everlast. Αυτό ακούγεται συνήθως τα απογεύματα, μετά από την ημέρα που περάσαμε. Σκεφτόμαστε τις δυσκολίες, την καθημερινότητα και την ρουτίνα.

Προσπαθούμε να βρούμε ένα καταφύγιο στους στίχους, με την σκέψη πως “μια χαρά είμαστε εμείς”. Υπάρχουν χίλιες φορές χειρότερα.

Βγαίνουμε στο μπαλκόνι και βλέπουμε το φθινόπωρο να μας χαμογελάει. Κοροϊδευτικά ή επαινετικά δεν γνωρίζουμε.

Αλλά το συγκεκριμένο κομμάτι παίζει στα αυτιά μας.

~~{}~~

~~{}~~

Από τους καλύτερους μουσικούς της γενιάς του.

Ο Sting μας έχει χαρίσει πολλά κομμάτια για να μας συντροφεύουν. Σε διάφορες περιόδους της ζωής μας. Το Desert Rose είναι για το φθινόπωρο.

Παρά το γεγονός πως μεταφράζεται σαν “Ρόδο Της Ερήμου”. Κατά δήλωση του ίδιου του Sting, το τραγούδι είχε γραφτεί για μια χαμένη αγάπη.

Περίεργο, δεν το καταλαβαίνεις. Μα καθόλου όμως.

Το συγκεκριμένο το ακούμε τις περίεργες ώρες, όταν μένουμε σπίτι το Σαββατόβραδο και σκεφτόμαστε.

Κάτι το φθινόπωρο, κάτι το τηλέφωνο που δεν χτυπά, κάτι μια παλιά φωτογραφία. Κάτι και το κομμάτι του Sting κι η  κατάθλιψη μοιάζει να έρχεται με ανοιχτές δρασκελιές προς το μέρος μας

~~{}~~.

~~{}~~

Το κομμάτι αυτό είχε ηχογραφηθεί από την μπάντα κάπου στο 1980. Σε μια ζωντανή ηχογράφηση σε κάποιο κλαμπ.

Ευτυχώς η έκδοση που ξέρουμε πέρασε από studio.

Αν και το τραγούδι έχει μια βιβλική μετάφραση, ας πούμε, έχει συνδυαστεί με κάποιες χαμένες και σκόρπιες σκέψεις. Όλων μας.

Κάτι η μελωδία της αρμονίας που γρατζουνάει το μυαλό, κάτι το ρεφρέν, κάτι οι φωνές των τραγουδιστών. Είναι από τα τραγούδια που κάνουν το φθινόπωρο να φαντάζει ακόμη πιο καταθλιπτικό.

Αν είναι δυνατόν κάτι τέτοιο, θα αναρωτηθεί κάποιος.

Κι όμως, αν ακούσει το συγκεκριμένο κομμάτι, θα καταλάβει ότι είναι.

The Hooters ρε μουνιά, θα πω εγώ εντελώς συγκρατημένα.

~~{}~~

~~{}~~

Ίσως το ότι βλέπουμε δέντρα να ρίχνουν τα φύλλα τους, ίσως το ότι βλέπουμε ανθρώπους να κάθονται μόνοι σε παγκάκια κοιτώντας το άπειρο.

Ίσως το ότι θυμόμαστε την έναρξη των σχολικών μας χρόνων, ίσως το ότι σκεφτόμαστε την ημέρα που ερχόταν στο σπίτι μας το χαρτί του στρατού.

Ίσως το ότι ο ήλιος αρχίζει και χάνεται πιο γρήγορα, ίσως το ότι η μουσική ηχεί βαρύτερη στα αυτιά μας.

Όλα τα παραπάνω “ίσως” κι άλλα τόσα, κάνουν το φθινόπωρο τόσο “βαρύ” στα μάτια και στην ψυχή μας. Και στα αυτιά μας.

Δεν ήθελα να αναλύσω τα κομμάτια πολύ, ήθελα απλά να δώσω μια πεντάδα μουσικής η οποία αντικατοπτρίζει και περιγράφει με κάποιον τρόπο την εποχή που περπατάμε.

Κατα την προσωπική μου άποψη, αυτή είναι η παραπάνω πεντάδα.

Αυτό που θέλω μέσω των αφιερωμάτων, ας τα πούμε έτσι, είναι να μάθει έστω ένας άνθρωπος κάποιο κομμάτι που δεν γνωρίζει.

Γι αυτό γράφουμε για μουσική και διαβάζουμε για μουσική άλλωστε. Για να μεταφέρουμε όσα έχουμε μάθει.

Και για να μάθουμε, γιατί ποτέ δεν σταματάς να μαθαίνεις όσα κι αν νομίζεις πως γνωρίζεις.

~~{}~~

Μοιραστείτε το:

Similar Posts